( 140 ) 



hypothese zal natuurlijk later wijziging of aanvulling behoeven ; 

 maar voor het oogenblik schijnt zij, althans wat de buitenste deelen 

 der zonneniassa betreft, met geen enkel van de bekende verschijnselen, 

 noch met physische wetten in strijd te zijn. 



De ongeordende beweging der electronen in de diepere lagen der 

 zon, waar de dichtheid zeer groot is, levert de straling met door- 

 loopend spectrum. Met deze straling alléén zullen wij in onze be- 

 schouwingen rekening houden. Misschien voegt de eigen-straling van 

 de ijlere deelen der gasmassa een merkbare hoeveelheid licht daaraan 

 toe, waarvan hel spectrum uit heldere lijnen bestaat, maar dit licht 

 behoeft voorloopig geen rol te spelen in ons verklaringssysteem. Wij 

 aanschouwen dus de schitterend lichtende zonnekern door een uit- 

 gestrekte omhulling van doorschijnende, selectief absorbeerende gassen 

 heen, waarin de kern geleidelijk overgaat. Natuurlijk neemt de 

 gemiddelde dichtheid dezer omhulling langzaam af in de richting 

 van de zon naar de aarde; doch loodrecht op die richting is cle 

 dichtheid van het gasmengsel op sommige plaatsen veel sterker ver- 

 anderlijk. Immers zij is een minimum in wervelassen, en de gemiddelde 

 richting van de wervelassen die zich tusschen de aarde en cle zonne- 

 kern in de discontinuiteitsoppervlakken bevinden, wijkt van de 

 gezichtslijn niet sterk af. De zonnestralen bereiken ons derhalve na 

 lange wegen te hebben afgelegd onder kleine hoeken met de clicht- 

 heidsniveaux van een plaatvormige, hier en daar buisvormige structuur 1 ). 



Onder die omstandigheden moeten zich de stralen in de zonne- 

 gassen zelve betrekkelijk sterk krommen, in het bijzonder die welke 

 aldaar anomale dispersie ondergaan. De divergentie der bundels van 

 zulke lichtsoorten zal daardoor in den regel vergroot worden, zoodat 

 zij over het algemeen genomen met minder intensiteit de aarde 

 bereiken dan het normaal gebroken licht en aanleiding geven tot 

 donkere dispersiebanden 2 ) in het zortnespectrum. En niet alleen zal 

 de graad van divergentie verschillend zijn voor lichtsoorten, die op 

 verschillende afstanden van cle absorptielijnen thuis behooren, maar 

 het is duidelijk dat tevens voor iedere bepaalde lichtsoort cle diver- 

 gentie waarmee verschillende bundels op aarde aankomen zeer ongelijk 

 moet uitvallen, al naar gelang van cle dioptrisehe eigenschappen 

 welke het stelsel van discontinuiteitsoppervlakken bezit langs de 

 wegen die deze bundels volgden. 



In deze opmerkingen ligt onze verklaring van de resultaten, met 



1 ) Aangaande de overwegingen die er toe geleid hebben, een dergelijke structuur 

 in het zonnelichaam voor waarschijnlijk te houden, verwijs ik naar vroegere 

 publicaties: Versl Natuurk. Afd. XI, p. 126-135, 650-663, XII, p. 300-334. 



2 ) „Dispersiebanden in absorptiespectra", Versl. Natuurk. Afd. XIII, p. 26—32 



