( 141 ) 



den spectroheliograaf verkregen, eigenlijk reeds geheel opgesloten. 

 Wij zullen dit aan enkele hoofdpunten toelichten. 



De breede donkere banden, door Hale en Ellerman met H 1 en K l 

 aangeduid, zijn geen absorptiebanden maar dispersiebanden. Het 

 absorptiegebied van den ealciumdamp is beperkt tot de centrale 

 donkere lijnen H 3 en K 3 . De lichte banden H 2 en K. 2 die in het 

 spectrum der „floeculi" op den voorgrond treden en door Hale en 

 Ellerman aan sterk stralenden ealciumdamp worden toegeschreven, 

 zijn naar onze opvatting liet gevolg van verminderde divergentie of 

 zelfs van convergentie der bundels van lichtsoorten, in golflengte 

 slechts zeer weinig van het calciumlicht afwijkende. Dergelijke stralen 

 toch krommen zich sterker dan de in goflengte meer afwijkende, en 

 zoodra zij meer dan éénmaal buigen in de ,,buisvormige" structuur, 

 bestaat de mogelijkheid dat zij met grootere intensiteit de aarde 

 bereiken. De kans daarvoor neemt toe naarmate de brekingsindex 

 meer van de eenheid verschilt, hetzij in positieven, hetzij in nega- 

 tieven zin l ). Daaruit moet voortvloeien dat de lichtsterkte der 

 lloceuli gemiddeld grooter is naarmate het monochromatische licht, 

 waarin de zon gefotografeerd wordt, korter bij het eigenlijke absorp- 

 tiegebied gelegen is. 



Een der voornaamste bijzonderheden welke bij het beschouwen 

 van een stel bij elkander behoorende fotografieën terstond de aan- 

 dacht van Hale en Ellerman hebben getrokken, is nu juist die 

 toenemende lichtsterkte der calcium-flocculi als de gekozen lichtsoort 

 de centrale lijn nadert. De genoemde onderzoekers moesten, om dit 

 feit te verklaren, aannemen dat in hoogere niveaux de ealciumdamp 

 sterker straalt dan in lagere niveaux. Bevredigend kan deze hypothese 

 niet genoemd worden; vooral niet waar zij gepaard ging met de 

 onderstelling dat de gloeiende damp uit diepere deelen der zon zou 

 opstijgen en zich daarbij aanmerkelijk uitzetten, een proces waarbij 

 volgens onze phvsische begrippen de temperatuur dalen moet. Dit 

 is een principieele moeilijkheid ; Hale en Ellerman trachten haar 

 te verkleinen door de vrij vage suppositie te maken, dat wellicht 

 eenig electrisch of chemisch effect aansprakelijk gesteld moet worden 

 voor de sterke straling dezer calciumlaag, die zich tusschen twee 

 absorbeerende lagen zou bevinden, 



Dergelijke hulp-hypothesen zijn in onze theorie niet noodig. 



l ) Bij liet boven aangehaalde experimenteele onderzoek over dispersiebanden 

 werd deze verheldering in het midden der donkere banden duidelijk waargenomen. 

 Men vergelijke ook : Versl. Natuurk. Afd. XI, p. 658. 



