( 143 ) 



Maar ook zal het algemeen karakter van het beeld veranderen 

 naarmate, men de absorptielijn nadert. Want als de brekingsindices 

 meer van de eenheid gaan afwijken, zijn geringere dichtheidsver- 

 schillen reeds voldoende om merkbare divergentieverschillen te weeg 

 te brengen. En minder steile dichtheidsgradiënten zullen natuurlijk 

 in een gebied van werveling over grootere ruimten worden aange- 

 troffen dan de allersteilste gradiënten. Daarbij komt dat de tweede 

 spleet van den spectroheliograaf, bij gegeven wijdte, een complex van 

 stralen met een grootere verscheidenheid van brekingsindices doorlaat 

 wanneer zij op kleinen, dan wanneer zij op grooten afstand van de 

 centrale absorptielijn is ingesteld. Deze omstandigheid maakt, dat de 

 lichtverdeeling in het eerste geval natuurlijk minder gedifferentieerd 

 is. Uit een en ander volgt, dat, over het algemeen genomen, de struc- 

 tuur van lieht-en-donker zich grover en waziger moet voordoen 

 naarmate de spectroheliograaf is ingesteld voor stralensoorten die 

 sterkere anomale dispersie ondergaan. 



Uit dit oogpunt beschouwd heeft ook de groote uitbreiding der 

 flocculi in de omgeving der zonnevlekken op fotografieën in H 2 - of 

 K 2 -licht niets verwonderlijks, daar in een dergelijk gebied de ,,buis- 

 vormige" structuur der gasmassa, waarin de sterkst gekromde stralen 

 worden bijeen gehouden, het meest uitgesproken is. 



Hale en Ellermax spreken verder nog van „donkere calcium 

 Hoccn!!'', (1. e. p. J9j. Zij beschrijven die als afzonderlijke objecten, 

 zichtbaar in fotografieën van zoogenaamd ,,hoog niveau' 1 en wel te 

 onderscheiden van den algemeenen duisteren achtergrond welke door 

 den absorbeerenden calciumdamp van diepere lagen zou veroorzaakt 

 worden. Donkere flocculi omringen vaak de groote, heldere flocculi 

 van een vlekkengebied, zooals bijv. Fig 4, PI. V van hun publicatie 

 te zien geeft. Als verklaring wordt aangevoerd dat men hier met 

 zeer hoog liggende absorbeerende dampmassa's te doen zou hebben, 

 misschien wel behoorende tot het K 3 -niveau. 



Van ons standpunt zien wij in de aanwezigheid dezer donkere 

 partijen slechts een onmiddellijk gevolg van het feit, dat de geheele 

 lichtverdeeling niet door plaatselijke absorptie en emissie, maar door 

 onregelmatige straalkromming wordt teweeggebracht. Er is slechts 

 verplaatsing van licht ; dus met een overmaat in de heldere flocculi 

 moet een tekort in hun omgeving noodzakelijk gepaard gaan, en dat 

 wel voor elke lichtsoort in het bijzonder. 



H en Iv zijn verreweg de breedste banden van het zichtbare 

 zonnespectrum ; zelfs bij matige dispersie kon de tweede spleet van 



