( 153 ) 



Onder de Cirripediën van den „Challenger" is het geslacht Polli- 

 cipes niet vertegenwoordigd en onder die van de „Siboga" door 

 slechts eene soort: Pollicipes mitella, een gewonen knstvorm van 

 tropische zeeën. Terwijl in 1851 het aantal toen bekende levende 

 soorten van Scalpellum 6 was en nu 125 op zijn minst is (voor 

 zooverre ze mij bekend zijn 1 )), is er voor het geslacht Pollicipes, 

 dat in Darwin's boek eveneens door 6 soorten vertegenwoordigd is, 

 sinds het verschijnen van die monographie slechls een zevende soort 

 bijgekomen. Toen Darwin dat boek schreef, waren hem natuurlijk 

 de geheimen der groote diepten van den Oceaan nog niet ontsluierd, 

 maar omtrent de bestaande vormen van Cirripediën van het ondiepe 

 water was zijn kennis nagenoeg volledig. 



Tot de inderdaad merkwaardige soort Sc. villosum, voor welke 

 Darwin reeds in het licht stelde, dat zij met Pollicipes naverwant 

 was, terugkeerende, mag ik er in de eerste plaats aan herinneren, 

 dat ik in mijn rapport over de Cirripediën van de Challenger-expeditie 

 in staat was, een tot het geslacht Scalpellum behoorende soort (Sc. 

 trispinosum) te beschrijven, die in dezelfde afdeeling van dat geslacht 

 gerangschikt moest worden. Deze soort was in den Philippijnschen 

 Archipel op een diepte van 150 M. (misschien 180 M.) aangetroffen. 

 Dan zij het mij vergund te vermelden, dat de Siboga er in slaagde er 

 nog twee te ontdekken, en dat deze de namen zullen dragen van Sc. 

 poJlicipedoides en Sc. aries. Ofschoon het capitulum van deze beide 

 soorten meer op dat van cle gewone soorten van Scalpellum gelijkt 

 (zie b.v. lig. 1), dan met Sc. trispinosum en Sc. villosum het geval 

 is, laat de vorm van de carina geen twijfel over, of beide zijn naver- 

 want aan de laatstgenoemde soorten. 



Ook deze soorten werden weer aangetroffen in betrekkelijk ondiep 

 water: op diepten, die tusschen 57 en 94 M. afwisselden. De diepte, 

 op welke Sc. villosum voorkomt, is niet juist bekend, maar zij kan 

 niet zeer aanzienlijk zijn. Darwin deelt mede, dat de exemplaren 

 gevonden werden vastzittende aan schelpen en rotsen : zij werden 

 ongetwijfeld buit gemaakt bij gelegenheid van kust-onderzoek. 



We kunnen dus zeggen, dat die soorten van Scalpellum, die het 



!) Met inbegrip van de soorten, die de Siboga verzamelde. A. Gruvel, die de 

 soorten van Scalpellum beschreef, verzameld door de Fransche expedities met den 

 Travailleur en den Talisman, en C. Aurivillius, die de Cirripediën van Zweedsche 

 musea bestudeerde, en voorloopige beschrijvingen van de Cirripediën, die de vorst 

 van Monaco op zijn talrijke kruistochten bijeenbracht, in bet licht zond, hebben 

 er met den schrijver dezer regelen het meest toe bijgedragen, om onze kennis 

 van de soorten van dit geslacht te vergrooten. 



