(185) 



TABEL III. 



Aantallen Heldere en Zwakke Nevelvlekken in 

 tegenovergestelde aequatoriale hemelstreken. 

 A B 



H. Nev 26 .... 20 



Zw. Nev 157 .... 101 



Er blijkt inderdaad een verschil te bestaan ten nadeele van vak B, 

 en dit verschil is, gelijk te verwachten was, veel sterker voor de 

 zwakke dan voor de heldere nevelvlekken. 



Ter vergelijking diene, dat zulk een verschil niet gevonden wordt 

 — eer het tegendeel — in vakken welke, in de noordelijke melkweg- 

 strook, aan de bovengenoemde grenzen, en waar dus de bedoelde invloed 

 zich veel minder kan doen gevoelen. Het blijft natuurlijk mogelijk, 

 dat het aantal nevelvlekken in de richting van B inderdaad geringer 

 is dan in de richting van A ; maar men mag een zoo groot verschil 

 niet als vaststaand aannemen, waar de storende invloed ongetwijfeld 

 werkzaam is. 



Beschouwt men alleen het noordelijk galactisch halfrond, dan 

 schijnen de nevelvlekken daar inderdaad vrij geleidelijk, hoezeer niet 

 regelmatig, toe te nemen naar de galactische pool. Voor het zuidelijk 

 gal. halfrond vertoont zich zulk een toeneming ook tot ongeveer 

 —60' ^ gal. in het staatje van Stratonoff. Dit staatje is echter ver- 

 kregen met uitsluiting van de beide Nubeculae. Nu schijnt mij, voor 

 zulk een statistiek, deze uitsluiting niet gerechtvaardigd toe. De Wol- 

 ken van Magellan zijn volstrekt niet als ,, afgescheurde lapjes melk- 

 weg" te beschouwen, wat reeds hieruit volgt, dat de eigenlijke 

 nevelvlekken 1 ), die in den melkweg zeldzaam zijn, in de Wolken 

 viermaal talrijker voorkomen dan de sterhoopen (John Herschel, 

 Results Obs. Cape; vgl. Guillemin, Les Nébuleuses p. 181). Naar hun 

 samenstelling houden de Nubeculae het midden tusschen den Melk- 

 weg en de ophoopingen van nevelvlekken (waarmede somtijds ook 

 sterhoopen en veel sterren gemengd zijn) in Coma, Pisces, enz. — 

 en al zijn deze laatste ook veel lossere en minder rijke ophoopingen 

 dan de Wolken, het gaat m.i. niet aan, zulke ophoopingen wèl in 



!) Waar in dit opstel gesproken wordt van (eigenlijke) nevelvlekken, 

 zonder nadere aanduiding', worden bedoeld de betrekkelijk regelmatige en goed 

 begrensde nevelvlekken („white nebulae"), terwijl met vage nevels worden 

 aangeduid de uitgestrekte, vormlooze, naar hun spectrum gasvormige nevelmassa's 

 („green nebulae"). 



