( 192 ) 



gebied eenigszins de gedaante van een halter (zie Fig. 1, A) midden 

 in welks steel n — z de zon ligt; — zijn de eigenlijke nevel vlekken 

 in hoofdzaak tot dat extra-galactische gebied beperkt, dan zon daarmede 

 reeds verklaard zijn de „galactophobie" dezer nevel vlekken en tevens 

 ophooping naar de beide polen. 



Blijft echter de Aqnilatak van den melkweg buiten beschouwing *) 

 dan moet in aanmerking genomen worden dat, in het dan over- 

 blijvende dichterbijgelegene melkweggebied, de galactische ophoopingen 

 aan de Cygnns-zijde een noordelijke galactische decünatie hebben. 

 D. w. z. dat de zon komt te liggen ten zuiden van het vlak, gaande 

 door die Cygnus-ophoopingen C en de tegenoverliggende in Argo N ; 

 dus niet meer in het midden van, maar onderaan den steel van den 

 halter, hetgeen de schijnbare ophooping der nevelvlekken naar de 

 noordelijke melkwegpool zal versterken, maar die naar de zuidelijke 

 pool zal doen afnemen of verdwijnen. Bovendien volgt uit de omstan- 

 digheid, dat het dichtstbijgelegen melkweggebied in de richting van 

 XIX h (naar C) een N. gal. decünatie heeft, dat het nevelvlekken- 

 maximum op het N. gal. halfrond verplaatst wordt voorbij de pool, 

 tot op méér dan 90° van het galactische middenvlak, van Cygnus 

 af gerekend (naar m) terwijl daarentegen in het Z. gal. HR het 

 nevelvlekken-maximum verschoven wordt, naar den Cygnus-kant toe, 

 van de pool af (naar m^j. 



Deze theoretische overweging is op de volgende wijze aan de 

 waarneming getoetst. Op de kaarten voor de verdeeling der nevel- 

 vlekken bij Stratonoef (Publ. Tachkent 2, pi. 18 et 19) zijn in een 

 ongeveer 15° breede strook, over den galactischen meridiaan van 

 45°, die de Cygnus-streek snijdt, de dichtheden geschat in vakken 

 van 10 tot 10 graden gal. breedte. De uitkomst is saamgevat in 

 Tabel VI. (De vorige vijf tabellen vindt men in het opstel „Over de 

 schijnbare verdeeling der nevelvlekken"*). 



De veel geringere dichtheden op het Z. gal. H.R. waren, wegens 

 de sterkere onvolledigheid, te verwachten ; overigens zijn de afwij- 

 kingen van de maxima in deze tabel in den zin zooals ze volgens 

 de theorie moesten zijn. In hoever de gemaakte onderstellingen 

 aldus gesteund worden, valt wegens de onvolledigheid der gegevens 



l ) Zie Fig. 1, B. — De doorsnede van den Aquilatak is A, die van de Cygnus- 

 ophoopingen G, die van den melkweg in Argo N. De cirkel om de zon heen is 

 het gebied waarbinnen alle nevelvlekken, lichtender dan een zeker minimum, zicht- 

 baar gedacht worden. De streek tr wordt beschouwd als een overgangsgebied 

 tusschen de (gestippelde) ster-ophoopingen in het melkwegvlak M en het extra- 

 galactische gebied, binnen de spheroïd besloten. De „steel van den halter" is zeer 

 verbreed gedacht. 



