( 223 ) 



had, waren er 4 toeleidingsdraden. Bij de methode met den diffe- 

 rentiaalgalvanometer (zie § 4) komt het er niet op aan, dat zij een 

 kleinen weerstand hebben, dus werden draden van 1 mM. genomen, 

 over de laatste 5 cM. uitgewalst. Het geheel hing aan een koperen 

 buis k, die op de trekstang ƒ geschroefd werd, en, om te groote 

 warmtegeleicling erlangs te voorkomen, door een eindje eboniet onder- 

 broken was, (niet meer in de teekening te zien). 



§ 3. Bepalen van het nulpunt. De bepaling van het nulpunt 

 geschiedde op dezelfde wijze, als in Med. n°. 77 ; gebruikt werden de 

 dunne toeleidingsdraden bij den platinadraad beschreven. Behalve 

 met den gouddraad zijn ook bepalingen verricht met een koper- en 

 een zilverdraad. Eene enkele bepaling leverde nooit moeilijkheden op. 

 Bij koper echter kwamen de waarden, op verschillende tijden bepaald, 

 niet overeen. Ze vertoonden eene regelmatige aangroeiing van den 

 weerstand bij 0°. Waarschijnlijk moet dit worden toegeschreven aan 

 eene chemische verandering. Koper is zoo licht oxydeerbaar, dat 

 men de uiterste voorzorgen in acht moet nemen ter vermijding van 

 vocht gedurende het bewaren. Distilleerde men de isoleerende vloeistof 

 in het nulpuntsvat, nadat de damp over phosphorpentoxyd gevoerd 

 was en zorgde men ervoor, dat gedurende den tijd, dat de draad 

 bewaard werd, de lucht slechts over phosphortentoxyd kon toetreden, 

 dan gelukte het dit verloopen tot staan te brengen. Maar in elk 

 geval maakte deze ervaring het noodzakelijk om dergelijke metingen 

 als hier voor den gouddraad behandeld worden, bij een koperdraad 

 bij lage temperaturen snel te doen geschieden. Bij goud en zilver 

 trad dat verschijnsel niet op. 



§ 4. Vergelijking der weerstanden. Om de weerstandsverandering 

 van den draad, opgewonden als in § 3 aangegeven, na te gaan, moest 

 de verhouding van dezen weerstand tot dien van platina in ver- 

 schillende baden bepaald worden. Vorige onderzoekers hebben daar- 

 voor steeds om beurten den weerstand van de twee draden bepaald 

 en daaruit de gemiddelde verhouding opgemaakt. De eerste proeven, 

 die door mij genomen werden, waren ook op die wijze ingericht. 



Om grootere nauwkeurigheid te bereiken heb ik op raad van 

 prof. Kamerlingh Onnes de metingen zoo ingericht, dat op een bepaald 

 oogenblik de verhouding zelf is af te lezen. 



Met de brug van Wheatstone schijnt dit zoo te bereiken, dat men 

 de te vergelijken draden, inplaats van parallel met den platina weer- 

 stand, parallel met de bank van Hartmann en Braun (R\) plaatst. 



Eene onoverkomelijke moeilijkheid voor deze gelijktijdige bepaling 

 ligt echter hierin, dat er in elk geval eene verbinding tusschen de twee 

 draden noodig is, die gevormd kan worden door twee van de toe- 



