( 250 ) 



een groote rol speelde, schijnt mij, in samenhang beschouwd met 

 het bovenstaande, niet zonder beteekenis te zijn. Iets dergelijks geldt 

 voor het geslacht Cornus, waarvan eene andere levende soort, C. san- 

 guinea L., ook fossiel aan de kust van Norfolk gevonden wordt. C. mas 

 schijnt, behalve in Azië, spontaan slechts in Zuid- en Midden-Europa 

 te groeien, daarentegen is C. sanguinea ook in Noord-Europa inheemsen. 



Dat de flora uit de kalktufFen van Taubach, welke tuffen men 

 wel te recht als even oud als de zanden van Moosbach beschouwt, 

 een veel jongere is dan die van de Klei van Tegelen behoeft geen 

 betoog. Gene bevat arktische en alpen- vormen, welke hier ontbre- 

 ken ; daarentegen mist de flora van Taubach de genoemde tertiaire 

 en die op een warmer klimaat wijzende vormen. Uit het feit, dat 

 de fossiele flora van Tegelen onder een iets warmer klimaat schijnt 

 geleefd te hebben dan die van Cromer, behoeft men evenwel niet 

 te besluiten, dat de eerste ouder is dan de laatste. Immers heeft men 

 in aanmerking te nemen, dat Tegelen bijna 2° zuidelijker gelegen is 

 dan Cromer, maar vooral dat ; gelijk Prest wich en Clement Reid 

 hebben aangetoond, locale omstandigheden het klimaat van Cromer 

 betrekkelijk koel moeten gemaakt hebben. Van de Zoogdiervormen 

 door welke de oudere pliocene lagen van Norfolk zich van het 

 Cromer Bed onderscheiden is verder nog geen enkele in de Klei van 

 Tegelen aangetroffen. 



Alles wel overwogen schijnt mij nauwelijks plaats voor twijfel 

 over te blijven aan de gelijkwaardigheid van deze laatste met het 

 Cromer Forest-Bed. Gelijk deze beroemde rivier- en estuarium- 

 bezinking en gelijk de onderste grindlagen van Saint-Prest bij Chartres, 

 de door Elephas meridionalis gekarakteriseerde alluvia in Centraal- 

 Frankrijk, de lignietlagen van Leffe bij Gaudino, niet ver van Bergamo, 

 moeten zij aan den top van het Plioceen geplaatst worden. 



Op goede gronden Avordt algemeen aangenomen, dat aan het eind 

 van de pliocene periode de voortdurende daling gedurende dat tijd- 

 perk, waarvan men zoowel in Nederland en België als in Engeland 

 de onmiskenbare bewijzen heeft gevonden, onderbroken werd door 

 oprijzing, d. w. z. door een vlakker worden van die groote concave 

 zone, den geosynclinaal, waarin de marine pliocene sedimenten be- 

 zonken zijn. Daardoor werd de zuidelijke helft der Noordzee droog 

 gelegd en Engeland met het vasteland vereenigd. De groote rivier 

 van dat sedimentatie-bekken, de Rijn, heeft toen, zooals door Clement 

 Reid en door Harmer is aangetoond, zijne wateren over het oosten 

 van Engeland in de Noordzee gestort en in Norfolk is het Cromer 

 Forest-Bed eene bezinking dier rivier. Ook wees Harmer reeds in 

 1896 er te recht op, dat die rivier, voordat zij Engeland bereikte, 



