'4: 300 ) 



dat genoemde auteur geen onderzoek van versch verzamelde voor- 

 werpen had kunnen instellen, en dat er derhalve voor na hem komende 

 en onder gunstiger omstandigheden verkeerende my cologen, wellicht 

 nog wel iets te verbeteren zou vallen. 



Zelf in het laatst vermelde geval verkeerd hebbend, meen ik geen 

 overbodig werk te doen door nog eens op mijne Sclerotiopsis pityo- 

 phila terug te komen, en iets langer bij het verschil tusschen Sclero- 

 tiopsis en Phoma stil te staan. 



Allereerst dan valt te vermelden, dat de perithecia van Phoma wel 

 is waar — als zij door bladeren zijn voortgebracht — onder de 

 opperhuid verscholen liggen, maar toch geenszins, zooals bij Sclero- 

 tiopsis het geval is (zie Fig. 3 — 5), diep in het weefsel als ingegraven 

 zijn en, waarschijnlijk dien ten gevolge, met veel onregelmatiger 

 vormen toegerust, en soms met elkander ineengegroeid, naar buiten 

 komen met een forscher en minder afgerond uiterlijk. 



In de tweede plaats moet het ieder, die vele Phoma' 's onderzocht 

 heeft, opgevallen zijn, dat bij Sclerotiopsis vastere en dichtere, ja zelfs 

 aan de oppervlakte als verkoolde perithecia gevonden worden, terwijl 

 die van Phoma tot de weinig weerstand biedende, teerdere, licht- 

 gekleurde vormen behooren; eindelijk, dat de perithecia van Sclero- 

 tiopsis geen zoogenoemden mond hebben, maar verweeren of bersten, 

 terwijl bij Phoma, bijna als regel, eene kleine ronde opening wordt 

 aangetroffen, die doortocht aan de sporen verleent. 



Aan een en ander worde toegevoegd, dat de sporen van Sclero- 

 tiopsis niet los aan elkander liggen, zooals bij Phoma, maar door eene 

 kleverige tusschenstof lang met elkander verbonden blijven (Fig. 3 

 en 4), waarvan het gevolg is, dat enkele druppels water voldoende 

 zijn om de Phoma -sporen in alle richtingen uit elkander te doen 

 wijken, terwijl bij Sclerotiopsis eene zachte drukking of wrijving 

 gevorderd wordt om ze voor nauwkeuriger onderzoek geschikt te 

 maken. 



Juist deze laatste bijzonderheid was oorzaak, dat Corda in de mee- 

 ning verkeerde een Sphaeronema gevonden te hebben, terwijl hij 

 over het hoofd zag, dat het snavel- of borstelvormig verlengstuk van 

 den perithecium-mond ontbrak, en er dus ook geen sporenbal aan 

 den top van zulk een verlengstuk gevormd kon worden. 



De vraag of de sporen van Sclerotiopsis aan den top van sporo- 

 phoren worden voortgebracht, is, hoewel de analogie er voor pleit, 

 niet gemakkelijk te beantwoorden, daar eene duidelijke afscheiding 

 tusschen peritheciumwand en gleba (sporeprop) niet bestaat. Beiden 

 gaan ongemerkt in elkander over. Toch schijnt er (Fig. 6), niet ver 

 van de oppervlakte der perithecia, een afsnoeringsproces plaats te 



