( 345 ) 



van pool tot pool loopende, „Stützfasern" genoemd, de kortere en 

 dikkere „Zugfasern". 



Nu volgt de metakinsese en in het diasterstadinm heeft een 

 scheiding der twee soorten van spoeldraden plaats gevonden. De 

 korte en dikke zijn sterk ingekrompen, en vormen aan beide polen 

 tegen de dochterkernen aan twee kapjes, die spoedig in het proto- 

 plasma verdwijnen. De lange draden daarentegen blijven tusschen 

 de dochterkernen zitten, van de ééne naar de andere zich uitstrek- 

 kende, vandaar dikwijls verbindingsdraden genoemd. Zij zijn ten 

 getale van 200 tot 300 aanwezig, en dwarse doorsneden leeren, dat 

 zij een massieven bundel vormen, die vrij in het omringende proto- 

 plasma. ligt, dat er ook vrijelijk tusschen kan dringen. 



De Heer Sypkens komt dus tot de gevolgtrekking, dat de kernspoel 

 binnen de kernruimte geheel en al uit het cytoplasma gevormd wordt, 

 en is daarmede in overeenstemming met hetgeen de meeste andere 

 onderzoekers gevonden hebben, in hoofdzaak ook met cle resultaten, 

 door Strasberger en Heuser voor de Fritillaria-kernèii verkregen. 



Wat nu de rol van de kernspoel bij de celdeeling betreft, daar- 

 omtrent heersenen bij plant- en dierkundigen verschillende opvattingen. 

 Wat de dierlijke cellen betreft is men algemeen van oordeel, dat de 

 kernspoel na afloop der kerndeeling in het cytoplasma wordt opgelost, 

 en aan de celdeeling geen werkzaam aandeel neemt; de cel deelt 

 zich vervolgens door in snoering. De botanici daarentegen kennen 

 aan de spoel eene groote beteekenis bij de celdeeling en vooral bij 

 de wand vorming toe. Zij stellen zich algemeen voor dat de boven- 

 genoemde verbindingsdraden der spoel zich in het aequatoriale vlak 

 verdikken en zoogenaamde dermosomen vormen. Door versmelting 

 der dermosomen ontstaat dan de zoogenaamde celplaat, die vervolgens 

 op de eene of andere wijze aan de vorming van den nieuwen cel- 

 wand tusschen de kernen deel neemt. Strasburger is een der voor- 

 naamste vertegenwoordigers dezer algemeene verspreide opvatting. 



Zij is het gevolg daarvan, dat de studie van dit verschijnsel 

 grootendeels aan kernen die van buiten bezien werden, heeft plaats 

 gehad. De Heer Sypkens was door middel zijner doorsneden in staat 

 te bewijzen, dat voor de door hem onderzochte objecten de thans 

 in de botanie geldende meening onjuist is, en dat, althans wat het 

 gedrag van de kernspoel betreft, de verschijnselen groote gelijkheid 

 met die in dierlijke cellen vertoonen. 



Bij de beschrijving van cle latere phasen der kernspoel is het nu 

 wenschelijk eenige verschillende gevallen van kerndeeling uiteen te 

 houden, drie in getal. In de eerste plaats heeft men de vrije kern- 

 deelingen in het wandstandig protoplasma Aan den embryozak van 



