( 346 ) 



Fritillaria, die nog door andere kerndeelingen gevolgd zullen worden 

 A r oordat er van celdeelingen sprake is. Hier vertoont zich aanvankelijk 

 een systeem van verbindingsdraden tussclien de dochterkernen even- 

 als in alle andere gevallen, maar dit wordt spoedig aan den aequator 

 ingesnoerd, daardoor zandloopervormig, en wordt vervolgens in het 

 protoplasma opgenomen en onzichtbaar. Dit geval kan dus verder 

 buiten beschouwing blijven. 



Het tweede geval betreft het wandstandig protoplasma van den 

 embryozak, dat reeds voor een gedeelte in cellen verdeeld is. Als 

 daarin nu ook nog vrije kerndeelingen plaats hebben, dan gedraagt 

 zich bij deze de uit verbindingsdraden gevormde kernspoel aanvan- 

 kelijk juist zoo als in weefselcellen waarin de celdeeling onmiddellijk 

 volgt: het systeem van verbindingsdraden zwelt zijdelings en vormt 

 een zoogenaamde kernton. Daarna gaat echter ook hier de spoel in 

 het protoplasma verloren en eerst later ziet men tussclien deze kernen 

 successievelijk scheidingen optreden, regelmatig voortschrijdende van 

 uit het reeds in cellen verdeelde gedeelte van het wandstandig proto- 

 plasma, zoodat er ten slotte een volledig plaveisel van endosperm- 

 cellen uit het wandstandig protoplasma ontstaat. Reeds volgens deze 

 beschrijving is het bestaan van een samenhang tussclien kernspoel 

 en celdeeling niet zeer waarschijnlijk. 



Van het meeste belang is eindelijk het derde geval, namelijk dat 

 waarbij de zooeven genoemde enclospermlaag zich door tangentiaal 

 gerichte wanden in twee cellenlagen gaat verdeelen. Hier worden 

 de kerndeelingen onmiddellijk door celdeelingen gevolgd evenals dit 

 bij de vorming van allerlei weefsels geschiedt. 



Dit geval is dan ook, zooals vergelijkende waarnemingen bewezen 

 hebben, geheel gelijk te stellen met hetgeen er in de cellen van den 

 vegetatiekegel des wortels van Vicia Faba geschiedt. 



Uit de doorsneden van den Heer'SYPKENS blijkt nu, dat in de beide 

 laatste gevallen de verbindingsdraden ai spoedig hun naam niet langer 

 verdienen, daar zij met hun uiteinden niet aan cle dochterkernen ge- 

 hecht zijn, maar vrij in het protoplasma uitloopen. Bij Vicia Faba 

 worden zelfs bovendien de aequatoriale gedeelten al spoedig opgelost, 

 zoodat het systeem van yerbindingsdraden in twee helften vervalt. 



Intusschen dringt bij de kernen van het wandstandig protoplasma, 

 het om die kernen liggend protoplasma met zijn kleine adventief- 

 vacuolen in de ruimte tussclien de dochterkernen, waai' zich het 

 massieve complex van verbindingsdraden bevindt. Deze draden 

 worden dientengevolge naar den omtrek uiteengedrongen, én daarbij 

 tot spoelvormige bundels vereenigd die vrij in het protoplasma liggen ; 

 zij vormen dan wat men gewoonlijk de ,, kernton" noemt. Het 



