( 347 ) 



resultaat is, dat de beide dochterkernen ten slotte van elkaar geschei- 

 den zijn door hetzelfde korrelig protoplasma, dat hen ook omringt 

 en waarin ook de overblijfselen der verbindingsdraden liggen. De 

 uit deze gevormde spoel vormige complexen zijn vereenigd tot een 

 tonvormigen, aan den aeqnator gezwollen cylindermantel, die, als men 

 de kernen alleen van buiten beschouwt, ze nog altijd met elkaar 

 schijnt te verbinden, hoewel zulks in werkelijkheid in geenen deele 

 het geval meer is. Integendeel, de beschreven resten der verbindings- 

 draden verdwijnen langzamerhand, alsof zij in het protoplasma worden 

 opgelost, en dit proces is lang afgeloopen als de celgrenzen successievelijk 

 ook tnsschen deze celkernen optreden. 



Ook bij de deeïingen der endospermcellen van iritillaria en in 

 den worteltop van Vicia Faba heeft in hoofdzaak geheel hetzelfde 

 plaats, hoewel er eenige punten van verschil zijn waarop ik straks 

 nog terug kom, en hoewel hier cle vorming van den celwand 

 spoediger volgt, 



Hoe deze wandvorming plaats heeft is voor het oogenblik niet 

 nader door den Heer Sypkens onderzocht, maar dat zij in geen 

 verband staat tot de kernspoel of een daardoor gevormde cel plaat 

 is na het medegedeelde wel duidelijk. Een celplaat in den zin der 

 botanische auteurs komt zelfs niet voor. 



Trouwens de in de botanie zoozeer verspreide meening, dat in 

 vele gevallen de vorming van celwanden aan kernspoelen gebonden 

 is, moge een zekere waarschijnlijkheid hebben als men alleen aan 

 de dwarsdeelingen der cellen van vegetatiekegels en dergelijke 

 denkt, in 't algemeen gesproken mist zij eiken grond. Ieder weet 

 toch, dat de vorming van celwanden in vele gevallen niets met een 

 kernspoel kan te maken hebben. Om te zwijgen van alle mogelijke 

 gevallen van celwandverdikking die niet met de vorming van een 

 middenlamel samenvallen, noem ik slechts zwermsporen, die, na tot 

 rust gekomen te zijn, zich een wand vormen, geplasmolyseerde 

 protoplasten van Spirogyra en andere wieren, die zich met een 

 nieuwen celwand bekleeden, Cauïerpas en andere coeloblasten, wier 

 protoplasma na verwonding een nieuw wandstuk doet ontstaan. 



Maar ook in andere gevallen, die meer op celdeelingen in vege- 

 tatiekegels gelijken, is het niet zelden gemakkelijk aan te toonen 

 hoe nieuw gevormde celwanden onmogelijk in de kernspoel gevormd 

 kunnen zijn. Men denke aan de antipodencellen, zooals die menig- 

 maal ontstaan als naar binnen in den embryozak uitpuilende cellen, 

 slechts voor een klein deel A^an haar oppervlak met den celwand 

 van den embryozak verbonden ; in geen geval kan hier meer dan 

 een gering gedeelte van het vrije wandoppervlak in een kernspoel 



