( 349 ) 



en de nucleoli worden opgelost, en later bij de dochterkernen op 

 nieuw worden gevormd. Een voortdurend zelfstandige positie ten 

 opzichte van het cytoplasma wordt dus onder alle deelen der kern 

 uitsluitend door de chromosomen ingenomen, slechts hier is sprake 

 van een erfelijke organisatie. 



De meening van sommige schrijvers, dat de kern gedurende het 

 geheele deelingsproces een afgesloten geheel zou vormen tegenover 

 het cytoplasma, en dat er aanvankelijk een soort van blaas zou zijn, 

 die de dochterkernen verbindt en de spoel van het cytoplasma scheidt, 

 moet dus worden opgegeven. 



In verband met dit laatste zij het mij ten slotte vergund nog even 

 te wijzen op de volkomen overeenstemming tusschen de resultaten 

 van den Heer Sypkens en de theorie van de Vries en Went, die de 

 vacuolen als erfelijke organen van den protoplast beschouwt. Ware 

 de kern gedurende de deeling een afgesloten geheel, dan zou de 

 vraag naar den oorsprong der binnen de spoel aanwezige vacuolen 

 eenige moeielijkheid kunnen baren. Wij zagen evenwel hoe de waar- 

 nemingen van den Heer Sypkens aantoonen, dat men hier met ge- 

 wone, reeds in het korrelig protoplasma aanwezige vacuolen te doen 

 heeft, die met het protoplasma van buiten af tusschen de spoeidraclen 

 worden ingeschoven. 



Toch zal het wenschelijk zijn omtrent dit proces iets naders mede 

 te deelen, daar zich hierbij twee eenigszins uiteenloopende gevallen 

 voordoen, en men hier weder onderscheiden moet tusschen de kern- 

 deelingen in het wandstandig protoplasma van den embryozak en 

 die in de eerste endospermlaag of in het meristeem des wortels 

 van Viola. 



In de laatstgenoemde gevallen, waarin dus gewone deeling 

 van weefselcellen plaats heeft, nam cle Heer Sypkens het volgende 

 waar. In deze cellen bevinden zich een aantal vacuolen, die onge- 

 veer gelijkwaardig zijn en rondom de kern in het korrelig proto- 

 plasma liggen. Na de kerndeeling dringt dit protoplasma met 

 zijn relatief groote vacuolen tusschen cle verbindingsdraden in 

 de spoel binnen, zooals wij boven zagen. Dit binnendringen ge- 

 schiedt hier zoowel in den aequator als meer in de nabijheid der 

 dochterkernen. De gewone vacuolen der moedercel zijn het dus, die 

 met het protoplasma waarin zij liggen zich tusschen de dochter- 

 kernen inschuiven. Zijn later de verbindingsdraden opgelost, en heeft 

 de celdeeling plaats, dan worden deze vacuolen, evengoed als die 

 welke niet in de spoel drongen, gelijkmatig over de twee dochter- 

 cellen verdeeld. De zaak is dus hier zoo eenvoudig mogelijk, en 

 volkomen in overeenstemming met heigeen van Wisselingh bij 



