( 363 ) 



Akad. XVII), die van Campbell in 1898 (Astroph. Journ. IX, p. 3J) 

 en van Stebbins in 1903 (Astroph. Journ. XVIII, p. 341) ; ook bij 

 6 Orionis in de jaren 1894 en 1897 (Huggins, An Atlas of represen- 

 tative stellar spectra, p. 140). In deze gevallen geeft de beschouwing 

 van Ebert niet onmiddellijk opheldering. 



De hypothese, dat de constitutie van de meeste sterren gelijkt op 

 die van de zon, (waarbij natuurlijk aangenomen wordt, dat groote 

 verschillen kunnen voorkomen in cle uitgebreidheid hunner respectieve 

 gasmassa's, in de steilheid der daarin aanwezige dichtheidsgradiënten, 

 en ook in hunne scheikundige samenstelling) schijnt ons daarom 

 algemeener en eenvoudiger toe. Volgens deze onderstelling toch zijn 

 verschuivingen van dispersiebanden naar den kant der grooteender 

 kleine golflengten ongeveer even waarschijnlijk — als wij namelijk 

 afzien van asymmetrie in den vorm der dispersiekrommen en wanneer 

 voorloopig aangenomen wordt, dat' de asrichtingen der sterren zonder 

 regelmaat door de ruimte verbreid zijn. 



Onze gezichtslijn naar een ster mag men beschouwen als een vaste 

 lijn in de ruimte. Blijft de stofverdeeling in dat hemellichaam gedu- 

 rende langen tijd nagenoeg dezelfde, dan zal dus na iedere aswen- 

 teling de gezichtslijn weer door dezelfde plaatsen van het ,, optische 

 stelsel" gaan, en wij verkrijgen op die wijze een zuiver periodieken 

 gang in de helderheid van de ster en in het uiterlijk harer spectraal- 

 lijnen. In de meeste gevallen echter zullen de stroomingen en wer- 

 velingen merkbare veranderingen teweeg brengen in de stofverdeeling. 

 Daarmee is de mogelijkheid gegeven voor elke mate van afwijking- 

 ten opzichte van een zuiver periodieken gang. De zeer onregelmatige 

 en snelle veranderingen in de helderheid van sterren als SS Cygni 

 zijn uit dit oogpunt veel begrijpelijker, dan wanneer men de ver- 

 klaring zoekt in hevige uitbarstingen of in verduisteringen door 

 donkere begeleiders. En cle grens tusschen de zoogenaamde onregel- 

 matig veranderlijken en de Novae is zoo moeilijk te trekken, dat 

 cle gedachte niet uitgesloten schijnt om zelfs het verschijnen van een 

 nieuwe ster te vergelijken met het plotseling zichtbaar worden van 

 het roteerencle licht van een vuurtoren, op het oogenblik waarop het 

 optische stelsel, dat aan een deel van het licht divergentieverminde- 

 ring geeft, onze gezichtslijn passeert, 



