( 369 ) 



wikkeld. Eén daarvan ging onderlangs de hovend warswond in bet 

 derde gedeelte van het blad over, na zich met den van beneden 

 komenden hoofdstroom vereenigd te hebben. De twee andere namen 

 echter hun weg recht naar beneden, dus alsof de verbinding met de 

 bladbasis nog geheel was als vóór de verwonding. Eén der strengen 

 gehoorzaamde dus bij het uittreden uit het blaadje aan de werking 

 van den teruggekaatsten impuls, terwijl de beide andere daarvan geen 

 invloed ondervonden. Op die plaats in het middenstuk moet dus nog 

 de oude basipetale impuls behouden zijn gebleven. 



Een soortgelijk geval, dat zich bij een andere proef voordeed, zal 

 later besproken worden. 



Ook een der bladeren waarop zooeven werd gedoeld, waarbij lal er 

 nog een klein dwarswondje in het middenstuk en tegelijk in het eerste 

 stuk was gemaakt (dus als in iig. 1), vertoonde een verschijnsel, dat ik 

 mij slechts op die wijze kan verklaren. Er werd reeds op gewezen, 

 dat boven wonden zich regelmatig nieuwe worteltjes vormen; hierna 

 zal worden beschreven welke verschijnselen aan die vorming dei- 

 worteltjes voorafgaan, verschijnselen, die steeds in basipetale richting 

 zich doen gelden. Die voorafgaande verschijnselen vertoonden zich 

 nu bij dat blad in het eerste gedeelte (1) boven het kleine wondje, 

 dus als gewoon, en in het middelstuk geschiedde dit eveneens boven 

 dat wondje. Ware de polariteit van het geheele middelstuk omge- 

 keerd geweest, zoo zou daar die verandering daarentegen onder dat 

 wondje moeten zijn opgetreden. Dit wijst er nu m.i. op, dat de invloed 

 van den teruggekaatsten impuls gelocaliseerd was en geen invloed had 

 op het gedeelte van het middenstuk terzijde, nadat dit door het dwars- 

 wondje als het ware aan diens directen invloed was onttrokken, 

 en, den ouden impuls nog behouden hebbende, reageerde daar dit 

 middelste bladstuk als normaal. 



Nu het alzoo gelukt w r as een stroom „om te keeren", was het 

 waarschijnlijk; dat het ook gelukken zou een geheele plant zich om- 

 gekeerd te doen ontwikkelen. 



Geschiedde die proef echter in dier voege, dat een geheele plant, 

 dus met rhizoom en worteltjes, werd omgekeerd en de bladtoppen in 

 slik begraven, zoo gaf zij geen resultaat: gedurende zeven weken bleef 

 zulk een plant volkomen onveranderd ; slechts de bladtop werd wit 

 door het wegtrekken der chlorophvlkorrels tengevolge van het ver- 

 blijf in het donker, terwijl het rhizoom een weinig groeide en enkele 

 nieuwe worteltjes maakte. 



Afgesneden bladeren, omgekeerd vrij opgehangen of met den top 

 in modder geplant, leverden echter geheel andere uitkomsten. 



Nagenoeg alle bladeren en vooral en het snelsl de jongeren, 



