( 374 ) 



schonden plant geen spoor is te ontdekken. Voorzoover beschou- 

 wing met een sterke loupe ze zichtbaar maakt, beginnen zij op eenigen 

 afstand van den top, en evenzoo van de bladranden, begeven zich 

 met een llanwe bocht (hol naar den rand toe) ongeveer naar het 

 midden om daar, dichter bijeen, gezamenlijk naar den bladsteel te 

 gaan ; hier en daar staan zij onderling met elkander in verbinding. 

 Zij gedragen zich dus in hun verloop geheel als de groene stroomen. 



Doch ook in andere opzichten verhouden zij zich als deze : draagt 

 het afgesneden blad een prolificatie, dan gaat uit den steel van 

 deze een bundel dier stroomen in het blad over en richt zich naar- 

 de bladbasis; ontmoeten de stroomen een dwars wond, zoo gaan zij tot 

 aan deze door, wijken dwars uit, en vervolgen, aan den wondhoek 

 gekomen, rechtuit hun weg naar den bladsteel. 



Deze stroomen, welke somtijds lichtgroen schijnen, doordat zij heen- 

 schemeren door de wandstandige chlorophyllaag, bestaan uit zeer fijn- 

 korrelig, en daardoor melkachtig wit protoplasma, geheel anders als 

 het veel meer heldere der groene stroomen, waarin de ctilorophylkorrels 

 worden meegevoerd. Hun oorsprong vinden de witte stroomen deels 

 uit de groene : men ziet deze namelijk bij het optreden der eerst- 

 genoemden zwakker worden, terwijl, wanneer de witte stroomen 

 verdwijnen, de groene allengs weer duidelijker worden. 



Van alle punten van het verwonde blad stroomt alzoo fijnkorrelig 

 protoplasma te samen ; het vereenigt zich onmiddellijk boven de wond, 

 verdringt de chlorophylhoudende wandlaag en stroomen, en doet alzoo 

 het blad plaatselijk een witte kleur aannemen. 



Onderzoekt men de witte stroomen mikroskopisch, zoo neemt 

 men ook in deze een duidelijke strooming waar, veelal in beide 

 tegengestelde richtingen gelijktijdig of anders afwisselend, terwijl tal van 

 ongekleurde korrels medegesleept worden. Chlorophylkorrels ontbreken 

 er echter ten eenen male. Toch ne'emt na de verwonding de hoeveel- 

 heid plasma, zoowel „wit" als ,, groen" boven de wond toe, terwijl 

 zij in het topgedeelte vermindert, zóó zelfs, dat de top een enkele 

 maal leegloopt en afsterft. Hieruit volgt, dat de plasmamassa, door 

 de stroomen naar beneden gevoerd, grooter is dan de naar boven 

 teruggebrachte, zoodat de resultante der beide bewegingen gelijkstaat 

 met een stroom, die naar de organische basis gaat, en dus in het 

 blad afdaalt. 



De witte stroomen gedragen zich das geheel als de groene ; toch 

 is er een verschil tusschen beide, hoewel slechts van quantitatieven 

 aard : terwijl de beide groepen van stroomen dus aan eenzelfden 

 basipetalen impuls gehoorzamen, blijkt deze op de witte stroomen 

 een iets grooteren invloed uit te oefenen dan op de groene, want steeds 



