( 375 ) 



neemt men waar, dat liet groene plasma door het witte wordt op 

 zijde gedrongen. 



Toen nn gebleken was, dat de witte stroomen zich naar de basale wond 

 begeven, rees bij mij de vraag of zij slechts deze wond wenschten te 

 bereiken, dan wel of zij, daarmede niet tevreden, ook de allerlaagste 

 (meest basale) plaats aan die wond zonden trachten in te nemen. 



De proeven toonden nu aan, dat dit laatste inderdaad het geval is. 



Maakt men een wond, die schuin staat op de middellijn van het 

 blad, dan vloeit het witte plasma langs de wond naar beneden, en 

 verzamelt zich in de scherpe punt ; was de wond V-vormig, zoo 

 loopt alles in het midden samen, terwijl bij een ^-vormige belemme- 

 ring de witte stroomen afstroomen naar de beide punten aan de 

 bladranden. Bij deze verwondingen gedragen de groene stroomen 

 zich geheel als de witte, maar wederom blijft hun eindpunt enkele 

 millimeters ten achteren bij dat der ongekleurde stroomen. Hieruit 

 blijkt dus nog duidelijker, dat deze laatste op den basipetalen impuls 

 sterker reageeren. 



Vooral aan den stroom van ongekleurd plasma, welke langs de 

 wond afvloeit, ziet men dat deze een golvend verloop heeft, daar 

 deze bestaat uit korte stukjes stroom, welke overlangs naar beneden 

 gaan, vervolgens door de wond worden teruggekaatst, die zich dan 

 weer naar beneden ombuigen, enz. Niet zelden loopen zóó twee 

 stroomen dicht bijeen, terwijl zij elkander dan herhaaldelijk kruisen. 

 De hoogte dier golven is gering, niet meer dan l / 4 — 1 / 2 mM. 



Het basale stuk der zóó verwonde bladeren ondergaat geen ver- 

 andering wanneer het met het rhizoom in verbinding bleef. Was het 

 echter kort te voren daarvan gescheiden, dan gedraagt het onderstuk 

 zich als een afgesneden geheel blad. Witte stroomen treden hier 

 eveneens te voorschijn ; zij beginnen intusschen eerst op eenigen 

 afstand onder de verwonding als fijne lijnen, en gaan, dikker wor- 

 dende, alle in een bladsteel over. Aan diens ondereinde ontstaat dan 

 de ophooping van wit protopïasma. 



De zeer scherpe tegenstelling welke aldus optreedt tusschen de 

 verschijnselen onder en boven de wond, levert wederom een sprekend 

 bewijs voor het bestaan van den basipetalen impuls en van diens 

 invloed op het witte plasma. 



Met betrekking tot de herkomst van dit plasma moet er aan her- 

 innerd worden, dat alle organen gedurende den groei aan hun top 

 steeds een groote hoeveelheid van dergelijk plasma bevatten. Daar- 

 onder, dus waar de groei ten einde is, is het helder en bevat in 

 bladeren en rhizomen een zeer groot aantal chlorophylkorrels. Houdt 

 een orgaan op met groeien, dan verdwijnt de witte top na korten tijd. 



26* 



