( 402 ) 



Meteorologie. — De Heer Wind biedt een mededeeling aan van 

 den Heer C. Easton: „Schommelingen der zonswerkzaamheid 

 en van het klimaat. 



(Mede aangeboden door den Heer W. H. Julius.) 



Terwijl de overeenkomst tusschen de schommelingen in de ,,zons- 

 activiteit" en de variatie der elementen van liet aardmagnetisme 

 vaststaat, en een dergelijk parallelisme vermoed wordt voor eenige 

 andere aardsche verschijnselen, schenen de meteorologische elementen 

 te zeer aan storingen van verschillenden aard onderhevig te zijn 

 om den overeenkomstigen gang — hoezeer ook hier naar alle waar- 

 schijnlijkheid voorhanden is — tot uiting te laten komen. Brückner 

 heeft in zijn uitvoerige studie over Klimaatschommelingen l ) deze 

 vraag ook nagegaan, maar slechts een negatief resultaat verkregen. 

 Wel is waar hebben Koppen en Nokdmann 2 ) een parallelisme ten 

 aanzien van de 11-jarige zonnevlekken -periode vastgesteld voor een 

 tijdvak van 1840 — 1900, zich beperkende tot de tropische gewesten; 

 maar ofschoon Köppen's kromme voor de zuidelijke gematigde lucht- 

 streek dit parallelisme ook vrij goed aanduidt, en Langley's bolo- 

 metrische onderzoekingen 3 ), over cle noordelijke gematigde zone, van 

 zijn methode veel doen verwachten voor de toekomst, zou men 

 zeggen dat voor het ektropische gebied in zijn geheel (en bijgevolg 

 ook voor de Aarde als geheel) de aardsche invloeden zoo storend 

 werken, dat de schommelingen, door de kosmische oorzaak teweeg- 

 gebracht, worden uitgewischt. 



De reden daarvan is echter niet ver te zoeken : de algemcene 

 temperatuur-kromme zou dien rechtstreekschen invloed der zonnestraling 

 slechts kunnen weerspiegelen voor die gebieden, waar de afwisseling 

 der jaargetijden noch zeer sterk noch zeer onregelmatig is. Dat moet 

 reeds een reden zijn waarom Brückner's zoogenaamde ^temperatuur- 

 kromme voor de geheel e Aarde" — welke onder den overwegenden 

 invloed staat van de waarnemingen in de noordelijke gematigde zone 

 — zoo sterk afwijkt van de kromme, die Rudole Wole's .,Relativ- 

 zahlen" voor de zonnevlekken voorstelt. Het scheen mij daarom toe, 

 dat dit vraagstuk uit een ander oogpunt beschouwd moest worden. 



Nu heeft clr. W. J. S. Lockyer in het vorige jaar een onderzoek 



i) E. Brückner. Klimaschwankungen seit 1700., Geogr. Abh. IV, 2 (1890). 



2) W. Koppen. Zeits. oesterr. Ges. f. Met. VIII, XV, XVI. — Gh. Nordmann. Gomptes 

 rendus T. 136, p. 1047 (1903). 



3 ) S. P. Langley. Astroph. Journal XIX, p. 305 (1904). 



