( -t(>7 ) 



Het vroeger aangeduide, zeer twijfelachtige verschil tusschen twee 

 opvolgende 178-jarige periodes, zou in dezen zin zijn, dat de hef- 

 tigheid der schommelingen in de eene periode vóóraan in de periode 

 het sterkst is, en in de volgende verschoven wordt naar het midden 

 der eerste 89-jarige onderperiode. Met zekerheid kan daarover echter 

 niets gezegd worden, nog minder over het bestaan van een nog 

 uitgestrekter periodiciteit. 



Het was de moeite waard, te onderzoeken of ook de elfjarige 

 zonsschommeling zelf in dit materiaal aan het licht komt. Daartoe 

 is de verdeeling der ,, winterkou-factoren" nagegaan over vijfphasen 

 van de elfjarige zonsschommeling (m = 2 jaar om het waargenomen 

 minimum heen, M = 2 jaar om het maximum, ajj = klimmende 

 phase, dp 1 en dp 2 = helften der dalende phase). De maxima en 

 minima zijn volgens Newcomb's opgaaf (de afwijkingen met Rudolf 

 Wolf's laatste lijst l ) hebben geen belang). De ongelijke duur der 

 phasen is natuurlijk in rekening gebracht. De periodes zijn gerang- 

 schikt in vier groepen A, B, C en I), naar afnemende koude. Wij 

 vinden dan de volgende waarden voor de frequentie per jaar (tus- 

 schen haakjes zijn geplaatst de waarden, uitsluitend gevonden uit 

 die periodes, waarbij Newcomb (ibid. pg. 7) aan de plaatsbepaling 

 van m en 31 ten minste het gezamenlijke gewicht 8 toekende). 



TABEL II. 



Verdeeling der winterkou over de phasen der 11-jarige zonsschommeling 

 (Groepen van koud tot warm). 





A 



B 





C 



D 



m 



1.50 



(1.67) 



0.75 



(0.75) 



0.12 ö 



((0.125) 



0.17 



(0.17) 



ap 



1.13 



(1.44) 



1.13 



(1.13) 



0.60 



(0.50) 



0.32 



(0.32) 



H 



1.08 



(4.50; 



1.25 



(1.25) 



0.33 



(0.25) 



0.25 



(0.25) 



djpj 



0.98 



(1.09) 



0.21 



(0.21) 



0.76 



(0.05) 



0.57 



(0.57) 



dp. 2 



1.06 



(i.03) 



0.48 



(0.48) 



0.36 



(0.22) 



24 



(0.24) 



Voor alle groepen gezamenlijk, en ook voor de beide koude 

 groepen bijeengenomen, vinden wij dus een kromme welke met die 

 van de 11-jarige zonsperiode overeenkomt ; bij de warme schijnt zich 

 het koude-maximum naar de dalende phase te verplaatsen. Dit ver- 

 schijnsel behoeft echter niet te berusten op een werkelijk andere 

 verdeeling der kou binnen de elfjarige schommeling, evenmin als 

 de hooge waarde omstreeks het minimum in de koudste groep : de 

 oorzaak ligt vermoedelijk hierin, gelijk wij zien zullen, dat de tem- 



!) R. Wolf. Astron. Mittheilimgen LXXXII (1893). 



