( 423 ) 



L niet den factor 12.08 l ) volgens Stenius, of 12.03 volgens Jorissen % 

 is dus in zoetwater van de orde van */ 4 a 1 / 8 atmosfeer. In zulk 

 een medium weten de koudbloedige gewervelde dieren, grootendeels 

 door kieuwen ademende, een osmotischen druk van zes atmospheren 

 in hun bloed te onderhouden. Bij vogels en zoogdieren (zie de tabel 

 bij Hamburger 1. c. I. p. 456) heeft men eveneens een vrij constant 

 vriespunt van liet bloed gevonden. Ik heb voorgesteld het vermogen 

 om P op een bepaald peil te houden, zij het dan ook binnen zekere 

 grenzen, „ideotonie" te noemen 3 ) : een eigenschap, die met de 

 homoiothermie te vergelijken is. Dat ook de zoetwater-beenvisschen 

 die ideotonie bezitten, valt uit de medegedeelde uitkomsten wel niet 

 te betwijfelen. De grenzen, waartusschen zich de cijfers bij eenzelfde 

 soort bewegen, zijn eng, alleen bij de zeelt zijn de verschillen vrij 

 belangrijk. De ideotonie valt het meest in het oog, wanneer men 

 bedenkt welk een overeenstemming de koudbloedige zoetwaterverte- 

 braten onderling vertoonen en hoe groot het verschil is met P in 

 het omgevende medium. Men komt op het vermoeden, dat voor deze 

 toch inderdaad niet zeer nauw verwante dieren : Cyclostomen, Teleos- 

 tiërs, Amphibiën en een Reptiel de P van ongeveer 6 atmosferen 

 een optimum is. Voor Avarmbloedige dieren schijnt het streven te 

 bestaan P op 6 3 / 4 a 7y 4 atm. te houden : A's van 0.570 bij den 

 mensch en van 0.6 a 0.625 bij zoogdieren en vogels worden name- 

 lijk zeer constant gehandhaafd. 



De nieren zijn de regulatoren. Immers wisselt (Hamburger i.c. II 

 p. 317) de A van de urine bij den mensch tusschen 0.12 en 3, wanneer 

 men de afzonderlijke geloosde porties onderzoekt, terwijl L voor de 

 geheele hoeveelheid van een etmaal dooreengemengd bij gewone 

 voeding tusschen ongeveer 1.3 en 2.4 varieert. Bij den mensch 

 vond Schoute 4 ) dat A van het bloed, mits de spijsvertering geëlimi- 

 neerd werd, door het des morgens vóór het ontbijt op te vangen, 

 slechts tusschen 0.56 en 0.58 wisselt. 



Wij kunnen ons slechts in beperkte mate een voorstelling vormen, 

 waarom het zoutgehalte (want daarop komt het voornamelijk aan) 

 van bloed en lymphe slechts binnen enge grenzen mag variëeren. 



l ) Stenius. Öfversigt af Finska Vetenskaps-Societetens Förhandlingar 46. No 6. 

 1903-4. 



~) W. P. Jorissen. Physisch-chemisch onderzoek van zeewater. Ghem. Weekbl. 

 ie jaarg. No 49, p. 731. Sept. 1904. 



3 ) M. G. Dekhuyzen. Ergebnisse von osmotischen Studiën, namen tlick bei Knochen- 

 fischen, an der Biol. Stat. d. Berg. Museums. Bergens Museums Aarbog. 1904. No 8. 



4 ) D. Schoute. Het physisch-chemisch onderzoek van menschelijk bloed in de 

 kliniek. Diss. Groningen. 1903. 



