• ( 429 ) 



— 1°.035 en — 1°.034, maar die cijfers verdienen niet al te veel ver- 

 trouwen, daar hij een koelbad van — 12° placht te gebruiken 1 ). 

 Ook kon hij de, later gepubliceerde, correctie van Beckmann niet 

 aanbrengen. Bij Chelone imbricata L . (zeeschildpa d) vond hij — 0°.61 

 en 0°.62. 



Rodier 2 ) vond bij een Ganoïde (steur ?) voor A 0°.76, bij Lophius 

 piscatorius L. 0\68 en 0°.80, bij Örtliagoriscus mola L. 0°.80, bij 

 de zeeschildpad Thalassoclielys corticata Rondelet 0°.602 en bij een 

 zeebewonend zoogdier, den bruinvisch, Phocaena communis Less. 0°.74. 



De cijfers, voor het bloed van de paling, Anguilla vulgaris Flemm., 

 verkregen, zijn zeer opmerkelijk. Bij krachtige exemplaren vond ik 

 indertijd te Leiden — 0°.773, te Bergen — 0°,653, te Utrecht — 0°.587. 

 Nu behoort cle paling tot een familie van tropische zeevisschen ; de 

 meeste soorten komen in den Nederl. Ind. Archipel voor, ze gaan 

 vaak in brakwater, andere zijn diepzeedieren. Onze gewone paling 

 verdraagt snelle wisselingen van het zoutgehalte uitnemend. In zee 

 geboren, komt zij als jong dier de riviermondingen binnen en blijft 

 in het zoete water tot de tijd van voortplanting nadert. De paling- 

 die in cle zoete of ietwat brakke wateren van Friesland wordt ge- 

 vangen, wordt in Workum in karen ingescheept, waartoe het zee- 

 water vrijen toegang heeft, gaat naar Londen, en wordt in de Theems 

 uit die karen verkocht. De slijmlaag waarmede hun huid bedekt 

 is, speelt een rol bij het vergemakkelijken van dien overgang. Paul 

 Bert *) merkte op dat alle palingen, die hij zelf uit het zoete water in 

 zeewater overbracht, de plotselinge verandering verdroegen, terwijl 

 die, welke zijn helper behandelde, alle stierven. Hij bediende 

 zich van een netje, terwijl cle bediende ze met de hand greep, in 

 een groven doek vasthield en op die wijze de slijmlaag verwijderde. 



De paling vertoont in haar osmotischen druk nu eens de type van 

 een zeevisch, clan weer nadert zij tot die van oen zoet water visch. 

 De hooge P bij cle forel, als oorspronkelijke trekvisch, wordt nu 

 ook eenigszins verklaarbaar. 



Hier ligt een terrein van studie, clat aan cle Commissie voor liet 

 internationaal onderzoek van de zee dringend moge worden aanbevolen. 



Hoe behouden de marine beenvisschen in hun bloed een zooveel 

 lageren osmotischen druk als in het zeewater heerscht? Enkele 



l ) G. Fano et F. Bottazzi, Sur la pression osmotique du serum en difïérentes 

 conditions de 1'organisme. Arch. ïtal. de biol. 26, p. 46, 1896. Zie vooral p. 47. 



~) Hamburger 1. c. I. p. 466. Het oorspronkelijke stuk van Rodier in Travaux 

 des laboratoires d. 1. soc. se. et station zoolog. d'Arcacbon. 1890. p. 103 heb ik 

 niet ter beschikking. 



3 ) P. Regnard, La vie dans les eaux. p. 438. Paris. 1891. 



