( 430 ) 



waarnemingen, aan de urine van kabeljauw, zeewolf' en koolvisch 

 ontleend, kunnen hierop misschien eenig licht werpen. A van de 

 urine was steeds lager, de osmotische druk minder, dan van het 

 bloed. Bij een groot exemplaar van den zeewolf, wiens bloed 

 A — 0.681 had, gaf de urine A = 0.631. Bij andere individuen vond 

 ik 0.°555. Bij de urine, die aan een kleine twintig koolvisschen 

 ontleend was, werd A = 0.°630 gevonden. Bij de kabeljauw is 0.652 

 en 0.619 geconstateerd. 



Het opvangen geschiedt zeer eenvoudig. Men grijpt b.v. een zee- 

 wolf achter de kieuwen en tilt hem plotseling uit het zeewater, 

 droogt de huid van den buik even af, terwijl een helper gereed staat om de 

 urine, die vaak in krachtigen straal te voorschijn spuit, op te van- 

 gen. Met wat drukken op den buik komt er nog iets meer, maar 

 vaak is de ,, blaas" (het uitgezette eind van de ureteren) ledig. De 

 meeste dieren gaven weinig of niets en werden weder aan den 

 verkooper teruggegeven, zoodat een vergelijking van A van bloed en 

 urine slechts bij uitzondering mogelijk Avas. Te Bergen had ik bij 

 de drie onderzochte soorten geen enkel cijfer voor A gevonden, dat 

 lager was voor het bloed dan voor de urine. Te Amsterdam is in- 

 tusschen gebleken, dat er ook exemplaren voorkomen, wier bloed 

 een nog iets geringere osmotische drukking vertoont als een der 

 urines (kabeljauw). 



De merkwaardig lage P van het uitscheidingsproduct der nieren 

 bij marine Teleostiers wijst toch zeker hierop: dat die dieren hun 

 osmotischen druk in het bloed niet 23 — 8.6 = 14.4 atmosfeeren lager 

 houden, doordat de nieren cle overtollig opgenomen zouten zoo snel 

 elimineeren. Eer wijst de relatieve rijkdom aan water in de urine 

 er op, dat de visschen uit het zeewater tegen den osmotischen druk 

 in, dus onder verbruik van chemisch arbeidsvermogen, water of, als 

 men liever wil, een verdunde zoutoplossing, resorbeeren. Maar Regnard 

 (l.c. p. 391) heeft opgegeven dat sommige zoetwatervisschen uit de 

 kieuwen oplosbare carbonaten uitscheiden ! Over het mechanisme der 

 ideotonie verkeeren wij nog in het duister. 



