( 46Ö ) 



Marckwald aldus een praeparaat, dat in de decimeterbuis eene 

 draaiing vertoonde van [«]# = — 1°.7, hetwelk correspondeert met 

 nog geen 10% 1-valeriaanzuur. Marckwald schrijft deze slechte 

 opbrengst aan actief materiaal toe aan de bij de afsplitsing van kool- 

 zuur gebruikte hooge temperatuur (170°), waarbij verspringingen niet 

 uitgesloten zijn. 



Het vraagstuk kwam mij voor, van te groot belang te zijn, om 

 niet te trachten, door eene wijziging in de methode van werken aan 

 te brengen, eene betere opbrengst aan actief valeriaanzuur te ver- 

 krijgen. Ik ging hierbij uit van het idee, dat het mogelijk zou moe- 

 ten zijn, de temperatuur, waarbij het koolzuur wordt afgesplitst, 

 aanzienlijk te verlagen, waardoor dan eene oorzaak voor atoom ver- 

 springingen uit den weg was geruimd. 



Voor de voorloopige proeven over deze vraag gebruikte ik het 

 methylaethylmalonzuur zelf, hetwelk bij 118° smelt, en waarvan in 

 de literatuur wordt opgegeven, dat het bij 180° snel zijn koolzuur 

 verliest. In het algemeen toch verliezen zuren, welke twee carboxyl- 

 groepen aan één koolstofatoom gebonden bezitten, bij verhitting boven 

 hun smeltpunt koolzuur ; men vindt evenwel zelden in de literatuur 

 gevallen, waarbij deze temperatuur nader wordt aangegeven, en zeer 

 dikwijls wordt, althans voor de laag smeltende stoffen, daarvoor de 

 uniforme temperatuur van 170° a 180° genomen. 



Het methylaethylmalonzuur nu werd in een buis ? verbonden met 

 een kwikbarometer en verder in verbinding staande met een kwik- 

 luchtpomp, in vacuo verhit op 130°, waarbij reeds vrij snelle ontle- 

 ding optrad ; de druk steeg hierbij boven 1 atmospheer. Reeds bij 

 100° heeft de ontleding plaats, wanneer men maar zorg draagt, 

 voortdurend te evacueeren ; de massa wordt hierbij eerst gedeeltelijk 

 vloeibaar door het ontstane valeriaanzuur, en men kan nu duidelijk 

 het koolzuur zich zien ontwikkelen aan de in de vloeistof nog gesus- 

 pendeerde vaste deeltjes van het methylaethylmalonzuur. Men kan 

 dus niet spreken van een bepaald ontledingspunt van zuren met twee 

 carboxylgroepen aan één koolstofatoom. De opgave, dat deze stoffen 

 door verhitting boven hun smeltpunt koolzuur verliezen, is dus niet 

 alleen zeer vaag, maar ook ten deele onjuist, daar het methylaethyl- 

 malonzuur ook in vasten toestand reeds C0 2 verliest. 



Terwijl het echter dagen duurt, voordat het methylaethylmalon- 

 zuur bij gewonen druk en 100° ontleed is, is dit proces in eenige 

 uren afgeloopen, wanneer voortdurend geëvacueerd wordt. Het een- 

 voudigst zou dit te verklaren zijn, wanneer men aannam dat deze 

 ontleding een dissociatie ver schijnsel is. Bij elke temperatuur zou dan 

 eene bepaalde dissociatiespanning heersenen, en wanneer nu door 



