I èiö ) 



de gebruikte methode van waarnemen ziel men liet resultaat van de 

 veranderingen van boxen elkaar gelegen interferentiebanden. Men 

 moet zieli dus de theoretische figuur gecompleteerd denken met stuk- 

 ken van theoretische krommen die hoven en heneden de ueteekende 

 liggen. 



Bepalen wij ons eerst tot het geval van het quadruplel enduiden 

 we de handen niet a, b, c aan, waarbij a voor de bovenste gelden 

 moge, en niet 1, 2, 3, 4 de plaats die de componenten in het spec- 

 trum zouden innemen. De slangvormige lijn tusschen 2 en 3 vertoont 

 in beide figuren geheel hetzelfde karakter. De slangvormige lijn 

 f figuren 6 en 7) gaaf aan de einden over in verdikte stukken, (waar 

 de dubbele breking een maximum of* een minimum vertoont) die 

 hun concave zijde naar den band h keeren. De verdikkingen beant- 

 woorden aan de lussen der theoretische kromme. Daarbij moet dan 

 worden opgemerkt, dat de lus tusschen 1 en 2 behoort bij band e 

 en die tusschen 3 en 4 bij band <i. Dat de twee takken die asymp- 

 totisch tot de componenten naderen, niet gescheiden zijn maar niet 

 de lussen zijn samengevloeid behoeft niet te verwonderen wegens 

 hunnen geringen afstand. In de figuur is bovendien nog ge'teekend 

 de lijn die met de omgekeerde natriumlijn overeenstemt. Hij ver- 

 grooting van de dampdiclitheid verwijderen de bissen zich van den 

 bijbehoorenden interferentieband. Op dit geval heeft tig. 7 betrekking. 

 Ook dit gedrag is in overeenstemming met de theorie. Hij nog 

 grootere dampdiclitheid worden er minder détails zichtbaar, ik zal 

 hierop echter niet verder ingaan. 



De waarnemingen over hef sextuplet leveren wegens den buiten- 

 gewoon korten afstand der componenten groote moeilijkheden op. Op 

 zichzelf is het reeds moeilijk het inverse sextuplet waartenemen, dus 

 <\q^ te meer verschijnselen die zich tusschen de componenten daarvan 

 afspelen. Het is alleen onder bijzonder gunstige omstandigheden gelukt 

 het verschijnsel waartenemen in den vorm zooals dooi' fig. 8 wordt 

 weergegeven. De overige bij /)., optredende verschijnselen kunnen 

 hel gemakkelijkst geïnterpreteerd worden wanneer ze niet als van 

 een sextuplet, maai' als van een triplet afkomstig beschouwd worden. 

 De figuren 8, 4, 5 behoeven wel geen nadere toelichting, bij fig. .5 

 is de dampdiclitheid weder grooter dan bij fig. 4. Al de beschreven 

 verschijnselen zijn qualitatief geheel in overeenstemming met de 

 theorie van Voigt. 



De voor D^ en D 2 beschreven verschijnselen toonen weder aan, 

 dat er zeer karakteristieke verschillen tusschen de verschillende 

 spectraallijnen bestaan, verschillen die hier niet minder in het oog 

 vallend optreden dan bij de verwante verschijnselen van de magne- 



36 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XIII. A°. 1904/5. 



