( 571 ) 



Strikt genomen behoefde dit niet meer bewezen te worden, daar 

 het uit de thermodjnamische theorie volgt en onze uitkomsten met 

 deze overeenstemmen. 



§ 15. Bij al het voorgaande werd ondersteld dat de metalen slechts 

 één soort van vrije electronen bevatten. Inderdaad brengt het uit vele 

 waarnemingen op ander gebied getrokken besluit dat de negatieve 

 electronen veel bewegelijker zijn dan de positieve, er ons toe te 

 beproeven hoe ver men met een theorie die alleen negatieve vrije 

 electronen aanneemt, kan komen. 



Wat dit punt betreft, verdient vooreerst de absolute grootte der 

 electromotorische kracht F onze aandacht. Wanneer wij onderstellen 

 dat T' en T" één graad verschillen en van de veranderlijkheid van 

 Nj en Nu in zulk een klein temperatuurinterval afzien, mag men 

 voor (35) schrijven 



2 a 1 N n 



F ,o — log , 



Se J N x 



N u 3 e 



Ni 2 a 

 De waarde van den eersten factor in het tweede lid kunnen wij 

 aan het in § 9 uit het electrochemisch aequivalent van waterstof 

 afgeleide ontleenen 1 ). Daar voor T = 291, 



aT 



— = 38 X10 5 



is, heeft men 



N n 



log = 0,00011 i^ 



y N T 



Nu is voor twee metalen die thermo-electrisch zoo ver van elkaar 

 af staan als bismuth en antimonium, F x ° ongeveer 12000, waaruit 

 men vindt 



N u Nn 



log — =hS2 ; ^ = 3,7 



l ) Tot mijn leedwezen is in de opgaven van die § een fout ingeslopen, die 

 echter op de daar besproken overeenstemming geen invloed heeft. De waarde 

 van 3p en de uit de metingen van Jaeger en Diesselhorst afgeleide waarde van 



*T 



— moeten n.1. zijn 



Sp — 38 X 10 5 

 en 



aT 



— = 47 X 10 5 . 

 e 



De lezer zal ook hebben opgemerkt dat de eerste dezer vergelijkingen na den 

 tweeden regel van p. 505 moet staan. 



