( 609 ) 



gistingssarcine kan opleveren. De eenvoud der proefneming is ver- 

 kregen door vele voorafgaande ondervindingen, die langzamerhand 

 de levensvoorwaarden van de onderzochte mikrobe duidelijk hadden 

 gemaakt, en die ik ten deele gemeenschappelijk met Dr. N. Goslings 

 opgedaan heb. 



Bouillon met 3 tot 10 % glukose, of moutextrakt worden met 

 fosforzuur aangezuurd tot een titer van 8 cc. normaal per 100 cc. 

 kultuurvloeistof, en in een fleschje gebracht, dat daarmede geheel 

 wordt aangevuld. De infektie geschiedt met een groote hoeveelheid x ) 

 opgeslibden tuingrond, waarvan men het zwaarste en grofste ge- 

 deelte vooraf heeft verwijderd, maar waarin toch nog zooveel vast 

 materiaal is achtergebleven, dat dit in de kultuurvloeistof bezinkt 

 tot een sliblaag van 5 tot 7 of meer millimeters dikte. De kuituur 

 geschiedt in een thermostaat bij 37° C. Reeds na 12 uur verkeert 

 de vloeistof in een sterke gisting, die 24 tot 36 uren voortduurt, en 

 waarbij een grof schuim de oppervlakte bedekt, dat ontstaat door 

 uit de diepte opstijgende gasblaasjes. Terwijl de vloeistof zelve geheel 

 vrij van mikroben blijft, vertoont het mikroskopische beeld van het 

 bezinksel een prachtige en rijke reinkultuur eener sarcine, waarvan 

 de elementaire cellen meerendeels omstreeks 3.5 [i meten, zoodat de 

 soort tot de grootste bekende vormen behoort, en de veelcellige 

 sarcinepakketten gemakkelijk met het bloote oog zichtbaar zijn. Voor 

 het meerendeel zijn deze kleurloos en doorzichtig en bezitten onregel- 

 matige pakket-kanten. Hier en daar, maar veel minder algemeen 

 ziet men een bruinachtigen, ondoorschijnenden vorm met meer regel- 

 matig kubische pakketten, waarvan de cellen 2 a 2,5 [i meten. 



Het schuim, dat op de gistende vloeistof drijft, bestaat uit slijm, 

 waarin het gistingsgas eenigen tijd gevangen blijft. Dit slijm wordt 

 voortgebracht door de buitenzijde der sarcinecellen, wier wand 

 overigens uit celstof bestaat, welke met chloorzink-jodium violet-blauw 

 wordt. Deze reaktie is in 1865 bij de maagsarcine ontdekt door 

 Suringar 2 ), die op grond daarvan de plantaardige natuur van dit 

 organisme, dat ten volle met den kleincelligen vorm van de gïstings- 

 sarcine overeenstemt, heeft verdedigd. De grootcellige vorm gelijkt 

 meer op de figuren, welke Lindner geeft 3 ) van zijn Sar 'ci?ia maxima, 

 gevonden, zooals hij het uitdrukt in ,,Buttersauremaischen", dat is 

 in wort, waarin spontane boterzuurgïsting. Ik ben echter niet 

 overtuigd, dat de beide vormen werkelijk tot twee verschillende 



1 ) Met weinig grond als infektiemateriaal is de proef onzeker. 



2 ) W. F. R. Suringar, De sarcine (Sarcina ventriciili Goodsir), pag. 7, 

 Leeuwarden 1865. Hier vindt men zeer goede afbeeldingen. 



3 ) Mikroskopische Betriebscontrolle in den Garungsgewerben, 3e Aufl. p. 432, 1901. 



