( 626 ) 



omkeeren. Wat zijplooi was, wordt hoofdplooi, terwijl de hoofdplooi 

 afdaalt tot zijplooi. 



Ik heb hierbij voornamelijk het oog op de beschrijving van de 

 veranderingen, die het tf?-vlak ondergaan moet bij verandering van 

 de Avaarde van T, om rekenschap te geven van de waarnemingen 

 van Küenen over de kritische verschijnselen van mengsels van aethaan 

 en sommige alcoholen. 



Bij deze mengsels is bij een waarde van T slechts weinig grooter 

 dan Th van ethaan op het if>vlak een continu verloopende plooi 

 zonder eenige complicatie. Maar bij verhooging van T verschijnt er 

 behalve het aanwezige plooipunt aan de ethaanzijde, een nieuw 

 plooipunt dat meer naar cle zijde van den alcohol gelegen is. Yan 

 die temperatuur T x af is er dus van een driephasendruk sprake. 

 Bij verdere verhooging van T breidt die nieuwe plooi zich uit, en 

 bij een bepaalde hoogere waarde van T—T 2 verdwijnt het plooipunt 

 dat in den beginne aanwezig was. Dan eindigt de driephasendruk, 

 en van dan af heeft de plooi haar eenvoudige gedaante weder her- 

 nomen. Tusschen T x en T 2 heeft men dus een plooi met twee plooi- 

 punten. Spreekt men bij een plooi van een basis en een top, dan 

 heeft men tusschen I\ en T 2 een plooi met één basis en twee 

 toppen. Buiten de grenzen van T gelijk aan T x en T 2 , bezit de 

 plooi slechts één basis en één top. Maar terwijl even boven T x de 

 nieuw zich vertoonende top zich slechts weinig buiten de binodale 

 lijn der oorspronkelijke plooi uitbreidt, zal bij hoogere waarde van T 

 deze top zich verder uitbreiden, terwijl de top aan de ethaanzijde 

 gelegen inkrimpt, om bij T % geheel te verdwijnen, en zooals wij 

 zullen aantoonen als zijplooi te verdwijnen. 



Terwijl dus de bij T x verschijnende plooi oorspronkelijk zijplooi 

 is, moet er een transformatie plaatsgrijpen bij klimmende waarde 

 van T, waardoor deze zijplooi in hoofdplooi verandert. Daarentegen 

 moet dat gedeelte der plooi, dat bij T x in de nabijheid van het 

 beneden T x bestaande plooipunt gelegen was, en dus toen hoofdplooi 

 was, bij waarden van T even beneden J\ tot zijplooi zijn verlaagd. 



Dat de onderscheiding tusschen hoofdplooi en zijplooi niet een wille- 

 keurige is, maar één welke in den aard der zaak ligt, blijkt, als men 

 nagaat, welke van de twee toppen, die tusschen T x en 7\ aanwezig 

 zijn, bij de basis van de plooi behoort, en als dat beslist is, men 

 zich de vraag stelt op welke wijze de binodale lijn van den anderen 

 top volledig moet gemaakt worden. 



Men stelle zich dus de vraag, als men het dubbelraakvlak over de 

 binodale lijn van het basisgedeelte der plooi laat rollen, welke van 

 de twee aanwezige toppen door voortgezette rolling zal worden bereikt. 



