( 628 ) 



dicht bij elkander gelegen, dan moeten a fortiori de afstanden dier 

 punten tot punten van de spinodale lijn uiterst klein zijn, en is dus 

 terecht ondersteld dat het raakvlak in A' A" bij verder voortrollen, 

 door de spinodale lijn heengaat aan de zijde van A". 



Dat aan den anderen kant bij temperaturen even beneden T 2 de 

 plooi waarvan P de top is als zij plooi zal moeten beschouwd wor- 

 den, kan om dezelfde redenen evenmin betwijfeld worden. Boven 

 7\ n.1, is alleen de top Q aanwezig en vertoont de geheele plooi 

 van haar basisgedeelte af niet de minste complicatie. Alleen bij het 

 dalen der temperatuur beneden T 2 ontstaat er dan bij P (in den 

 stand n.1. die dat punt bij die temperatuur heeft) in den beginne 

 een uiterst kleine uitbuiging, en dezelfde redenen die er ons toe 

 brachten om even boven 1\ het punt Q als top eener zijplooi te 

 beschouwen, moeten er ons nu toe leiden om P als top eener zijplooi 

 te beschouwen. In fig. 3 is de teekening der binodale lijnen voor 

 dat geval gegeven. Alleen is daar ondersteld dat de temperatuur 

 reeds zooveel beneden 1\ is gedaald, dat de zijplooi een zoodanige 

 uitgebreidheid heeft verkregen, dat zij uitwendig bezien niet van een 

 gedeelte eener hoofdplooi is te onderscheiden. 



Zoowel m fig. 1 als in fig. 3 is er asymmetrie tusschen de beide 

 binodale lijnen der toppen P en Q. En nu moet bij vloeiende ver- 

 andering van 2\ tot 1\, of omgekeerd, fig. 1 door vloeiende veran- 

 dering in fig. 3 overgaan of omgekeerd. Die overgang eischt een 

 waarde van T, waarbij de asymmetrie tusschen de beide toppen P 

 en Q is weggevallen. Hoe de loop der binodale lijnen bij de over- 

 gangstemperatuur zijn moet is in fig. 2 voorgesteld. Dan heeft men 

 een plooi met één basis, maar met twee hoofden. 



Vergelijkt men fig. 1 met fig. 2, dan is het eenige verschil, dat 

 de punten B' en E' zijn samenge vallen, wat medebrengt dat de 

 node die bij B behoort, en die, welke bij E' behoort, dus de 

 punten B en E, eveneens samenvallen. Van uit de figuur 2 komt 

 men tot fig. 1, door in het samengevallen punt, dat door B' en E' is 

 aangeduid de saamge vloeide deel en weder van elkander te scheiden, 

 en hetzelfde in het saamgevallen punt B E te doen. Evenzoo komt 

 men van uit fig. 2 tot fig. 3. Maar de wijze waarop die scheiding 

 geschieden moet is voor die twee overgangen verschillend. Wat voor 

 het eene geval in het linkerpunt geschiedt, heeft in het andere geval 

 in het rechts gelegen punt plaats. 



Het samenvallen van de punten B' en E' is in fig. 2 geteekend in de 

 spinodale lijn; evenzoo het samenvallen van de punten B en E. De 



spinodale lijn is nl. de kromme, die aldus is aangeduid , en 



welke door de punten BE ' P D R C Q BE loopt. Dat dat samenvallen 



