( 638 ) 



De verdere details uit deze ontwikkelingsperiode evenals die der 

 volgende zullen elders uitvoerig worden vermeld. 



De lobulisatie der kleine hersenen in de tweede periode is daar- 

 door gekenmerkt, dat de groeven die het klein hersenoppervlak in 

 meerdere gebieden verdeelen, met uitzondering van een enkele, in 

 het mediaanvlak ontstaan en van hieruit zijwaarts dringen, Deze 

 interlobulaire groeven zijn dus met uitzondering van een enkele 

 onparig, en verdeelen het foetale cerebellum van den mensch in een 

 aantal lappen, die zich zonder moeite laten homologiseeren met die 

 welke ik als typisch voor het volwassen zoogdiercerebellum heb 

 leeren kennen. 



De mediaansnede van een cerebellum met aanduiding der eerst 

 optredende groeven is in Fig. 5 weergegeven. De incisura fastigii is 

 in vergelijking met Fig. 4 meer naar voren geschoven. Op de 

 extraventriculaire vlakte zijn duidelijk twee groeven te onderscheiden, 

 eene, een weinig rostraal van den top van het cerebellum, een 

 tweede op korten afstand van den margo myelencephalicus. Welke 

 van deze beide het eerst ontstaat heb ik niet kunnen beslissen, klaar- 

 blijkelijk ontstaan zij ongeveer gelijktijdig, daar ik bij drie cerebella uit 

 dit stadium telkens reeds beide aanwezig vond. (Totale lengte van het 

 foetus 8 a 10 cM). De voorste groeve is de sulcus primarius (1), de 

 typische, aan elk zoogdiercerebellum zonder moeite terug te vinden 

 hoofdgroeve, die de beide kwabben van het cerebellum: Lobus anterior 

 en Lobus posterior — van elkander scheidt. De achterste groeve (3) is de 

 sulcus uvulo-nodularis (mihi) (sulcus postnodularis van Elliot Smith, 

 sulcus praeuvularis van Ziehen, Fissure IV van Charnock Bradley). 

 Zij begrenst den Nodulus naar voren, d. i. in de richting van het 

 mesencephalon. Tusschen deze beide groeven is op het bovenste 

 gedeelte van het achtervlak eene nog ondiepe inzinking te zien, de 

 eerste aanduiding van de Fissura secunda (Elliot Smith, mihi), sulcus 

 inferior anterior van Ziehen, Fissure d van Charnock Bradley. Het 

 cerebellum bezit, in dit stadium van achter bezien een eenigszins 

 biscuitvormige gedaante (Fig. 6) en ligt met de voorvlakte zijner 

 zijstukken tegen de occipitaalpolen der hemispherenblaasjes aan. 

 Behalve de beide genoemde, van de mediaanlijn uitgaande groeven 

 bezit het cerebellum in dit stadium reeds een bilateraal symmetrisch 

 opgetreden sulcus, die op korten afstand van den margo myelence- 

 phalicus gelegen is. Deze groeve (/>), die zich in latero-mediale 

 richting ontwikkelt, is het homologon der groeve die ik bij het zoog- 

 diercerebellum als Fissura parafloccularis onderscheiden heb. Zij be- 

 grenst naar voren den reeds een weinig uitpuilenden zoogenaamden 

 Recessus lateralis, De voorwand van dezen Recessus latera-lis is door 



