( 650 ) 



microscoop kunnen vervolgen en komt dan ook tot de slotsom : ,,dasz 

 die centrale Nervensubstanz nicht in starre Formen gebannt, sondern 

 dasz sie activer Bewegungen fahig ist." 



J. Demoor injicieerde honden morfine in letale doses en nam vóór 

 den dood een stukje hersenschors. Ook hij vond evenals Stefanowska, 

 die muizen aetheriseerde, de veranderingen, die Manouélian vond : 

 de uitloopers klein en parelsnoervormig. 



Twee Amerikaansche schrijvers, Frank en Weil, hebben echter 

 bij genarcotiseerde dieren die resultaten niet verkregen. 



Om zekerheid te krijgen of werkelijk verschillen waarneembaar 

 waren, heb ik op het laboratorium van Prof. Winkler eenige proef- 

 nemingen gedaan. 



Tn de eerste plaats zijn de proeven van Stefanowska en Demoor 

 door mij herhaald, zij het dan ook dat ik niet in alle opzichte het- 

 zelfde verrichtte. 



De muizen werden niet met aether, doch met chloroform genarco- 

 tiseerd : terstond na den dood volgde de decapitatie, de kop werd 

 opgevangen in vloeistof, bereid volgens de door Cox gemodificeerde 

 methode van Golgi en de hersenen onder de vloeistof uitgepraepareerd. 

 Ter controle werd een niet genarcotiseerde muis op dezelfde wijze 

 behandeld. Ik kon in de microscopische hersenpraeparaten, die met 

 het vriesmicrotoom verkregen waren, bij beide dieren geen verschillen 

 waarnemen. 



Evenmin was dit het geval bij muizen, die ik volgens Demoor 

 met telkens herhaalde doses morphine inspoot, tot de dood intrad. 



In de meening, dat de resultaten wellicht minder goed waren, 

 doordat de decapitatie eerst na den dood verricht was, heb ik de 

 proeven van Manouélian nauwkeurig herhaald. 



Een muis werd in een draaiende kooi geplaatst, zoodat het diertje 

 loopen moest. Door een watermotortje werd de kooi in beweging 

 gehouden. Gedurende 4 uur werd de beweging voortgezet, het proef- 

 dier was dus doodmoe. Intusschen was het controledier in het donker 

 gehouden, ingepakt in watten. Na afloop van dien tijd werden beide 

 dieren snel gedecapiteerd, de kop in de fixeerende vloeistof opge- 

 vangen en de hersenen daarin uitgepraepareerd. 



Na 2V 2 maand werd in celluloidine ingesmolten en van beide 

 hersenen seriecoupes gemaakt in frontale richting. Op deze wijze 

 was het mogelijk vergelijkbaar materiaal te krijgen. 



Ter verdere controle werd nogmaals een paar muizen opgeofferd, 

 ten einde met de methode van Nissl aan te toonen, dat de bekende 

 veranderingen in de verdeeling van de gemakkelijk tingeerbare deelen 

 van het protoplasma der zenuwcellen aanwezig waren. Terwijl toch 



