( 672 ) 



type), waar de diiephasendniklijn vóór de critische lijn (\(\ niet 

 ten tweeden male in een benedenmengpnnt Af' wordt gesneden, 

 (zie %. 2 der zooeven geciteerde Verhandeling). 



In al de drie getallen zon dan de critische lijn Q in de hoogste 

 kritische temperatuur C 2 der beide componenten eindigen. 



Wat het andere uiteinde betreft, zoo leert de theorie — zooals 

 ik in een afzonderlijke Verhandeling heb aangetoond — dat dit altijd 

 bij een bepaalde grenstemperatuur loodrecht zal loopen (p — oo). 

 Beneden die grenstemperatuur is de lengteplooi naar de zijde der 

 kleine volumens dus altijd ongesloten, boven die temperatuur daar- 

 entegen gesloten, zoodat men dan door voldoende drukverhooging 

 tenslotte altijd homogeniteit kan bereiken. 



Hieruit blijkt tevens, dat wanneer ^zie tig. 11) de critische lijn Q 

 zich aanvankelijk naar rechts beweegt, deze richting ten slotte altijd 

 zal omkeeren, zoodat bij hooge drukken de richting der critische 

 lijn Q weer naar links is gewend, om bij een bepaalde grenstem- 

 peratuur loodrecht te verloopen. Dit staat daarmede in verband, dat 

 de lengteplooi, welke in dit geval hare opening naar de zijde der 

 kleine volumens heeft gekeerd, zich bij hoogen druk (mits bij tem- 

 peraturen beneden de grenstemperatuur) altijd zal sluiten. 



Wat overigens de algeineene allure van de critische lijn Q aan- 

 gaat, zoo schijnt deze niet in onmiddellijk verband te staan met het 

 al of niet anomaal zijn van een of van beide componenten. De 

 anomaliteit der componenten oefent waarschijnlijk alleen dezen 

 invloed uit, dat de critische curve Q met haar mir/ctogedeelte 

 wordt opgelicht tot in of boven het critisch gebied. In verband 

 hiermede moet men niet vergeten, dat in de nabijheid der 

 critische punten van elk der componenten de invloed der normali- 

 teit meestal verdwijnt. Heeft men bv. C 2 H 6 -\- H 2 0, dan zal in de 

 nabijheid van 365° C. het water al lang normaal zijn, en in de nabij- 

 heid van 32° C. zal de vloeistofphase, die bijna geheel uit aethaan 

 bestaat, het water in zoo verdunden toestand bevatten, dat dit bijna 

 geheel tot enkelvoudige moleculen zal zijn overgegaan. 



In een afzonderlijke Verhandeling zal op het theoretisch gedeelte 

 aangaande den loop der verschillende spinodale en plooipuntslijnen 

 nader worden ingegaan. Veel van wat in het eind dezer Verhan- 

 deling slechts kon worden aangeduid, zal daar uitvoeriger worden 

 besproken. 



