( 680 ) 



tibrinogeen neergeslagen is. Het is na de bovenstaande proeven te 

 verwachten, dat er, naarmate meer fibrinogeen neerslaat, relatief 

 (d. w. z. tegenover de hoeveelheid niet neergeslagen fibrinogeen) meer 

 fibrineglobuline in het nitraat zal aanwezig zijn; dit vermoeden 

 wordt door de twee volgende proeven bevestigd. 



1. 100 ccm. paardefibrinogeenoplossing van 0.642% werden met 

 200 ccm. verzadigde fluornatriumoplossing neergeslagen ; het neerslag 

 werd met een roerstaaf verwijderd en de vloeistof bleef daarna 

 tweemaal 24 uren staan. Nadat het na dien tijd neergeslagen fibri- 

 nogeen door filtreeren verwijderd was, werd in 250 ccm. Altraat het 

 gehalte aan fibrinogeen en fibrineglobuline op dezelfde wijze bepaald 

 als in de bovenstaande proef a). Het bleek, dat in deze 250 ccm. 

 0.0742 gram fibrinogeen en 0.1113 gram fibrineglobuline aanwezig 

 waren. 



2. 100 ccm. van dezelfde fibrinogeenoplossing werden met 200 ccm. 

 verzadigde fluornatriumoplossing neergeslagen; na verwijdering van 

 het neerslag bleef de vloeistof acht dagen staan ; er ontstond daarbij, 

 wegens het gehalte aan Na Fl, geen rotting ; het opnieuw gevormde 

 neerslag werd afgefiltreerd ; het Altraat werd na korten tijd weer 

 troebel en na 24 uren was nog een gering neerslag ontstaan, dat 

 afgefiltreerd werd. Het filtraat werd met een paar druppels verdund 

 azijnzuur geneutraliseerd; bij verhitting van de neutrale vloeistof tot 

 55 — 60° ontstond slechts eene uiterst geringe opalescentie ; het fibri- 

 nogeen was dus door het Na Fl nagenoeg volledig neergeslagen; 

 nadat de opaliseerende vloeistof gefiltreerd was ontstond bij verhitting 

 van het filtraat op 67 — 69° een aanzienlijk vlokkig neerslag. 



Terwijl in proef a) na verwijdering van het met NaFl verkregen 

 neerslag in het filtraat nog l 3 / 4 maal zooveel fibrinogeen als fibrine- 

 globuline aanwezig was, bevatte het overeenkomstige filtraat in proef 1) 

 slechts s / 8 maal zooveel fibrinogeen als fibrineglobuline, terwijl in 

 proef 2) tegenover eene aanzienlijke hoeveelheid fibrineglobuline 

 slechts eene minimale hoeveelheid fibrinogeen aanwezig was. 



De uitkomsten van de boven beschreven proeven leiden tot het 

 besluit, dat bij de coagulatie van het fibrinogeen de fibrineglobuline 

 niet uit fibrinogeen ontstaat, maar dat deze eiwitstof reeds van te 

 voren in de fibrinogeenoplossing aanwezig is, want het zou anders 

 niet verklaarbaar zijn, dat aan den eenen kant het met NaFl neer- 

 geslagen fibrinogeen geen of slechts weinig fibrineglobuline levert en 

 dat aan den anderen kant de van dit neerslag afgefiltreerde vloeistof 

 fibrineglobuline in des te grooter hoeveelheid bevat. 



Er dienen hier nog een paar tegenwerpingen besproken te worden, 

 die tegen dit besluit gemaakt zouden kunnen worden. 



