( 715 ) 



deeltjes worden vastgelegd, terwijl in andere deelen het omgekeerde 

 plaats heeft, dan komt men wel tot een voortdurende warmteont- 

 wikkeling op de eene en een warmteabsorptie op de andere plaats, 

 maar op thermodynamische gronden is daartegen, juist omdat er nu 

 niet meer van een werkelijken evenwichtstoestand sprake is, niets 

 in te brengen. Men zou het stelsel kunnen vergelijken met twee in 

 dezelfde ruimte geplaatste, van elkaar gescheiden, waterhoudende 

 stoffen met ongelijke dampspanning. Ook in dit laatste stelsel zal bij 

 het overdistilleeren warmte onophoudelijk in de eene stof ontstaan 

 en in de andere verdwijnen. 



Intusschen is het weinig bevredigend, te moeten aannemen dat 

 tusschen twee metalen van dezelfde temperatuur die elkaar aanraken, 

 geen werkelijk evenwicht bestaat, en dat niet alleen de bedoelde 

 ontwikkeling en absorptie van warmte plaats heeft, maar bovendien 

 de toestand der metalen hoe langer hoe meer wordt gewijzigd. 



Het schijnt dus dat er niet anders overblijft dan aan te nemen 

 dat er geen opeenhooping van vrije electriciteit plaats heeft, m. a. w. 

 dat niet alleen i = is, maar ook i l en i 2 elk afzonderlijk. De 

 voorwaarde hiervoor is dat E x = E 2 is, d. w. z. dat de electrische 

 kracht die noodig is om den eenen electronenstroom te doen ophou- 

 den, ook juist voldoende is om den anderen tot staan te brengen. Dit 

 vereischt blijkens (53) dat in elk punt der keten 



I dV. 2aT dhqA, 1 dV 9 2 d log A 9 



e x dx 3 e l dos £ 2 dx 3 e % dx 



is of met het oog op (48), dat 



2 dlogjA. A,) d(V,+ F 2 ) 



— al \- ■ = 0. 



3 dx dx 



Men kan dit ook uitdrukken door te zeggen dat overal in de keten 



log (A, A 2 ) + '-£- (V, + V t \ == q (rj 



zal 



dezelfde waarde heeft, dat dus deze uitdrukking een van den aard 

 der metalen onafhankelijke temperatuurfunctie is x ). Neemt men einde- 

 lijk nog aan dat de toestand van een bepaald metaal bij een be- 

 paalde temperatuur steeds dezelfde is, onverschillig met welk metaal 

 het in aanraking is, dan moeten A l en A 2 in de laatste uitdrukking 

 waarden hebben, die alleen van den aard der metalen afhankelijk 

 zijn, dezelfde waarden waarmee men te doen zou hebben als de 

 metalen elkaar niet aanraakten. 



Tengevolge der onderstelling E x = E 2 gaat (56) over in 



') Verg. Drude, Annalen der Physik, 1 (1900), p. 591. 



