en (57) in 



( 716 ) 



?>n —^u — ~( V iP— ViQ) + 77 % 



p 





= -<^P-^0)+|-%(^), • • (59) 



V 2^ 2<<*/ I o 



e a 6 e. 



welke beide Jaatste waarden, juist ten gevolge van (58), gelijk zijn. 

 Het blijkt nu dat het potentiaalverschil alleen van den toestand der 

 metalen aan het uiteinde van de keten afhangt, en dat dus aan de 

 wet der spanningsreeks voldaan is. 



Trouwens ook wanneer wij deze laatste op den voorgrond gesteld 

 hadden, zouden wij tot de boven gemaakte onderstellingen geleid zijn. 

 Zal nl. de waarde (57) alleen van den toestand aan het begin en het 



einde van de keten afhangen, dan moeten de waarden van — en — 



o o 



in de tusschengelegen deelen, die op een ingewikkelde wijze van de 

 vrije weglengte der electronen in die deelen afhangen, eruit ver- 

 dwijnen. Dit kan nauwelijks op andere wijze verkregen worden 

 dan door overal E x = E 2 te stellen. Men komt dan tot (59) en moet 

 nu nog de onderstelling maken dat de toestanden in P en Q door 

 den aard der metalen bepaald zijn. 



§ 20. De theorie van een thermo-electrische keten zou, als men 



twee soorten van vrije electronen aanneemt, het eenvoudigst worden, 



zoo men mocht onderstellen dat ook in die deelen der keten, waar 



het metaal homogeen is, maar de temperatuur van punt tot punt 



verandert, de grootheden E x en E 2 gelijk zijn. Dit is echter zeer 



onwaarschijnlijk. Uit de vergelijkingen (53) zou dan nl. volgen, als 



men gemakshalve aanneemt dat V x en K, in een zelfde metaal 



, dV x dV 2 



onafhankelijk van de temperatuur zijn, zoodat — — == en — — = is, 



2 aT d log A x 4 a dT _ 2 aT d log A 2 4 a dT 



3 e 1 dx 3 e l dx 3 e 2 dx 3 e 2 dx 



of, daar e % = — e ï is, 



T dhg(A x A,) = i dT 



dx dx 



Hieruit zou volgen dat A 1 A 2 omgekeerd evenredig met de vierde 

 macht der absolute temperatuur is, en dan zou, zooals men uit (13) 



