( 724 ) 



Door deze beide groeven begrensd, vertoont cle lobus olfactorius een 

 dubbele kromming : van lateraal naar mediaal, en in geringe mate 

 van achteren naar voren. Het cornu anterius van den lateralen 

 ventrikel stulpt zich in den lobus olfactorius uit, om vlak onder den 

 top van den bulbus te eindigen. Ook hier _ziet men dezelfde krom- 

 mingen ; de voorwaartsche kromming echter is in de linker hemi- 

 spheer duidelijker uitgedrukt. Afgezien van deze krommingen heeft 

 dit deel van den ventrikel een trechtervormige gedaante, met de 

 punt aan den top van den bulbus olfactorius, en het wijdste gedeelte 

 uitmondende in den lateralen ventrikel van de hemispheer. 



De groeven aan de buitenzijde van den lobus olfactorius laten op 

 de binnenvlakte niet de minste daarmede overeenkomende instulping 

 zien. De ventriculaire zijde van den lateralen wand is verdikt door 

 het corpus striatum, dat scherp begrensd begint 2 m.M. achter de 

 frontale pool van de hemispheer. Het door His beschreven ,,Crus 

 epirhinicum", dat van het striatum uit naar voren verloopende, dit 

 laatste met het rhinencephalon moet verbinden, bestaat hier niet. 

 Ook naar de ventrale zijde is het corpus striatum scherp begrensd, 

 hier een lijst vormende, de crista ventralis corporis striati (fig. I, 

 Cr. v. str.) die begeleid wordt door een diepe groeve, den sulcus 

 ventralis striati (fig. I, S. v. str.). Deze groeve aan de interne zijde 

 van den lobus olfactorius komt niet geheel overeen met de fissura 

 rhinica der externe zijde. De ventrale striatumlijst loopt eerst in 

 voor-achterwaartsche richting, en buigt vervolgens meer naar mediaal 

 en ventraal om op den achterwand der trechtervormige uitstulping 

 van den lateralen ventrikel in den lobus olfactorius. Op den medialen 

 wand gekomen gaat deze lijst over in een analoge vorming van 

 dezen wand, welke tot het rhinencephalon behoort. 



De formatie der interne zijde van den medialen wand doet zich 

 voor als een scherp begrensde verdikking waaraan echter niet be- 

 antwoordt eenige verandering der buitenoppervlakte. Zij begint, vrij 

 scherp begrensd, op iets grooter afstand van de frontale pool van 

 de hemispheer dan het corpus striatum. Dorsaal en ventraal is deze 

 verdikking begrensd door zeer diepe groeven, de sulci rhinencephali 

 dorsalis en ventralis (fig. I, II, S. rh. d. en S. rh. v.). De ventrale 

 rand nu dezer verdikking aan den medialen hemispheerenwand, de 

 crista rhinencephali ventralis, verloopt eerst in fronto-occipitale rich- 

 ting, om dan over te gaan in de reeds besproken crista ventralis 

 striati (zie fig. II, er. v., waar de lijst schuin is getroffen in haar 

 verloop over den achterwand der trechtervormige holte van den 

 lobus olfactorius). 



Bezien wij deze lijst van boven, dan heeft zij eene hoefijzervormige 



