( 739 ) 



van de spiculum-scheede. Onderzoekt men, terwijl de f 1 noorwaterstof 

 inwerkt, in zure fuchsine, dan ziet men den centraaldraad zich donker 

 rood kleuren naarmate deze vrij komt, terwijl de scheede flauw 

 rood getint wordt. 



Van de aanwezigheid van organische lamellen, zgn. spiculine-lamellen, 

 zooals die zoo duidelijk en gemakkelijk is aan te toonen in de groote 

 naalden van Hexactinellida, is bij Tetliya niets te zien. Wel vonden 

 wij enkele malen iets wat er op geleek, maar in die gevallen konden 

 de beelden steeds verklaard worden door plooien van de scheede. 

 Wij meenen daarom, dat spiculine-lamellen bij Tetliya niet voorkomen, 

 en kunne]i het dus niet eens zijn met Minchin (J900j wanneer hij 

 voor alle kiezelnaalden zegt (1. c. p. 40) : ,,the mineral matter is 

 deposited ronnd it (i. e. de centraaldraad) in concentric lamellae of 

 colloid silica, alternating with lamellae of organic nature". 



Met betrekking tot de bovengemelde spiculum-scheede heerscht in 

 de literatuur eenige verwarring. Wat F. E. Schulze in zijn laatste 

 onderzoekingen (1904) ,,Spicula-scheicle" noemt, is niet homoloog 

 met wat wij hier als scheede hebben aangeduid. Dat wij den term 

 scheede toch gebruiken, berust op overwegingen van historischen 

 aard, waaruit blijkt, naar het ons voorkomt, dat het woord oorspron- 

 kelijk gebruikt is voor vormingen tot het spiculum zelf behoorencle, 

 homoloog met het product, dat ook aan kalkspicula wordt aange- 

 troffen, waar het trouwens het eerst is aangetoond. In dezen zin 

 wordt het woord scheede ook door Minchin gebruikt, die het 

 nieuwste en beste algemeen boek over Porifera schreef. 



Als de ontdekker van de spiculum-scheede mogen wij Köllïker 

 (1864) beschouwen. Wij gelooven, dat het aan geen redelijken twijfel 

 onderhevig is, wat Köllïker er mede bedoelde, al moeten wij toegeven, 

 dat de opvatting, die hij van het product had, niet altijd even duidelijk 

 blijkt, en er van den aanvang af dus reeds eenige begripsverwarring- 

 heeft geheerscht. 



Köllïker zegt (1. c. p. 64 — 65), sprekende van „Nardoa spongiosa": 

 „Ausserdem finden sich dann noch nach der Auflösung der Spicula 

 durch Essigsaure, zahlreiche Lücken, welche diese Bilclungen enthalten, 

 die allen von einer scharfen Linie begrenst sind, wie bei Dunstervilia. 

 Bei Nardoa glaube ich mich davon überzeugt zu haben, dass diese 

 scharfe Linie der optische Ausdruck einer selbstandigen Scheide der 

 Spicula ist . . ." Wat Köllïker bedoelt met „selbstandig", wordt 

 eenigszins duidelijk door de verklaring, welke hij laat volgen, dat in 

 alle kanalen punten van spicula uitsteken, waarvan na inwerking- 

 van azijnzuur, „an der Stelle des in die Flimmercanale hineinragenden 

 Strahles der genannten Spicula zarte Scheiden leef zurück (bleiben)". 



51* 



