( 742 ) 



voor het penapt r ) te noemen. Sollas (1880 p. 401 2 ) beschreef 

 een dergelijk hulsel om spicula van hops phlegraei. Bütschli vindt 

 het bij Tethya lyncuriiim, welke waarneming wij kunnen bevestigen. 

 Het wordt gevormd door bindweefsel met duidelijke fibrillen en 

 cellen; het heeft dus met het spiculum als zoodanig niets te maken 

 en blijft daarom hier verder buiten bespreking. Mutatis mutandis is 

 de verhouding van periapt tot spiculum-scheede als die van perimy- 

 sium tot sarcolemma. 



Wij hebben boven reeds gezien, dat bij het oplossen van het 

 spicopaal voor alles de centraaldraad duidelijk te voorschijn treedt. 

 De aanwezigheid van een dergelijke organische streng wordt bij zgn. 

 makroskleren door niemand meer betwijfeld. Ofschoon wij er evenmin 

 aan twijfelen, dat die draad normaliter aanwezig is, zoo valt het 

 niet tegen te spreken, dat hij in sommige gevallen geheel of gedeelte- 

 lijk afwezig kan zijn. Wij houden dit intusschen voor pathologische 

 afwijkingen. 



Wat den vorm van den draad betreft, zoo schrijft Bütschli (1901 

 p. 253): „eigenthümlich ist das Querschnittsbild des Fadens, das.... 

 stets deutlich dreieckig erscheint, gleichgültig ob der aussere Umriss 

 des Nadelquerschnitts selbst etwas dreiseitig oder ganz kreisrund ist. 

 Vielfach ist jedoch auf den Nadelquerschnitten zu erkennen, dass 

 der Querschnitt des Achsenfadens sechseckig erscheint, indem die 

 Ecken des dreiseitigen Umrisses regelmassig abgestumpft sincl". De 

 centraaldraacl zou dus in die gevallen — o.a. ook bij Tetliya — 

 niet een cylindervormige, maar een driekantige staaf zijn. Terwijl 

 reecis vroeger Bowerbank (1864) bij „Geodia" blijkbaar iets dergelijks 

 had gezien, kwam F. E. Schulze (1904) tot het besluit, clat de door- 

 snede der centraal draden van Hexactinellida cirkelvormig is. Wegens 

 deze tegenspraak hebben wij den centraaldraad van Tethya ook in 

 dit opzicht aan nauwkeurig heronderzoek onderworpen. De beoor- 

 deeling van den vorm van den centraaldraad op doorsnede geschiedde 

 vooreerst aan fijngewreven spicula. In dit poeder, in een agaten 

 mortiertje bereid, bevinden zich steeds een aantal stukjes van onge- 

 veer eylindrischen vorm, zij het ook met onregelmatige breukvlakte. 

 Onderzoekt men deze in glycerine (brekings-index 1.4508; cf. infra) 

 dan kan men, daar het spicopaal hierin nagenoeg onzichtbaar wordt, 

 zeer scherp beoordeelen door hooger of lager instellen, of men de 

 cylindrische stukjes spicula voor zich ziet, nauwkeurig volgens de 

 lengte-as bekeken, dan wel, in eenigszins schuinen stand. Let men 



1 ) 7repiu7rru, ombinden. 



2 ) Niet in 1890; dit is klaarblijkelijk een drukfout bij Schulze (1904 p. 204); 

 ook niet p. 440—441, maar p. 400—401. 



