( 744 ) 



'trekkelijk dik — ongeveer een vierde of een vijfde van den totalen 

 diameter. De centraaldraad is dus als een gevnlde buis te beschouwen ; 

 terwijl de wand homogeen schijnt te zijn, is de inhoud soms korrelig, 

 oogen schijnlijk van een ietwat weekere consistentie als de wand. 

 Wij leiden dit af uit de beelden, die men verkrijgt bij sterk gebogen 

 of geknikte draden. De vormen, die men ziet, doen denken aan de 

 gedaanten, die een gebogen resp. geknikte caoutchouc buis aanneemt, 

 welke met een geheel of half vloeibare massa is gevuld. Dergelijke 

 beelden verkrijgt men nooit bij een solieden, buigzamen cylinder. 



Een eigenaardig verschijnsel neemt men nog waar bij de ontkiezeling 

 van gebroken naalden. Zoo als wij boven zagen, wordt de naald aan 

 de breukvlakte trechtervormig uitgehold. Let men daarbij op de 

 gevallen, dat de draad op gelijke hoogte als het spicopaal is afge- 

 broken, dan neemt men waar, dat onder den invloed van het fluoor- 

 waterstofzuur de draad iets krimpt. Nu schijnen echter wand en 

 inhoud van den draad niet in gelijke mate te krimpen; het gevolg 

 is, dat een deel van den inhoud buiten den wand uitpuilt. Misschien 

 heeft ook Bütsühli dit verschijnsel waargenomen. Zijn figuur 24 op 

 PI. XXI gelijkt sterk op de door ons verkregen beelden; Bütschli 

 geeft evenwel een andere verklaring van dit beeld : hij houdt het 

 voor ,,manschettenartig" ingesnoerd. 



Volgens Bütschli bestaat de centraaldraad uit een eiwitachtige 

 stof. Evenals F. E. Schülze kunnen wij ons in het algemeen met 

 deze uitspraak vereenigen. In Millon's reagen s gekookt vertoonen 

 de draden in fijngewreven spicula een duidelijk lichtgeele kleuring, 

 zoowel in de stukjes, die overlangs als die op doorsnede gezien worden. 

 In het bijzonder is de kleuring goed te onderscheiden bij stukjes 

 waar een deel van den centraaldraad uitgeraakt is, en waarbij dus 

 de holte gedeeltelijk ongekleurd is, gedeeltelijk den geel en centraaldraad 

 vertoont. Aan geïsoleerde centraaldraden, zoowel als aan draden die 

 door partiëele ontkiezeling vrij gekomen waren, doch nog met het 

 onopgeloste spicopaal samenhingen, konden wij verder constateeren, 

 dat zij zich door jodium geel kleuren. Door salpeterzuur van 25% 

 zwellen zij eenigszins op, en kleuren zich daarbij licht geel, welke 

 kleur door daaropvolgende inwerking van ammoniak in een iets 

 donkerder gele overgaat. Bij verwarming in salpeterzuur lost de 

 draad op ; evenzoo door kaliloog (30%)- Uit deze reacties mag wel 

 worden afgeleid, dat de centraaldraad, al bestaat hij wellicht niet 

 geheel daaruit, tenminste eiwitachtige stoffen bevat. 



Een dubbele breking konden wij op geenerlei wijze in den cen- 

 traaldraad aantoonen. 



Wat de styli van Tetltya lyncurium betreft, zijn wij dus tot de 



