( 760 ) 



tentaek. (25, p. 151). Van Gotland noemt hij haar niet, ofschoon 

 dat niet voldoende is om haar voorkomen aldaar met zekerheid uit 

 te sluiten. Lindstróm noemt trouwens wel drie andere soorten van 

 dit geslacht (16, p. 22). Onder mijn vergelijkingsmateriaal bevindt 

 zich een exemplaar van Klein-Ruhde, ten W. van Kattentack gelegen 

 in de H-zone in Estland. Dat gesteente is iets donkerder, meer 

 grijs; maar toch zijn onder onze stukken voorbeelden aan te wijzen, 

 die daarop volkomen gelijken, zoodat men de overeenstemming be- 

 paald frappant kan noemen. De beschreven Cornuliten komen daarin 

 niet voor, wat trouwens bij een stuk van zulke kleine afmetingen 

 (7X^X2 c.M.) geene verwondering hoeft te baren. 



Ten slotte wil ik nog even vermelden, dat ik in een zwerfsteen 

 van stromatoporenkalk op Gotland, petrografisch niet geheel met 

 onze stukken overeenkomende, analoge Comulites-holten heb aan- 

 getroffen. De vindplaats daarvan ligt vlak ten N. van Högklint, 

 boven op het veld (niet op het strand). Intusschen is deze verstee- 

 ning voor de nadere ouderdomsbepaling van het gesteente van weinig 

 belang, daar er onder den meestal opgegeven naam Comulites ser- 

 vularius Schloth. wel meerdere soorten zullen verborgen zijn. 



Alles samengenomen, schijnt het me mogelijk (misschien zelfs 

 waarschijnlijk), dat deze Clathrodictyonkalk afkomstig is van de 

 H-zone in Estland of van hare westelijke voortzetting. 



In aansluiting hiermee dient vermeld, dat onder de zeer talrijke 

 stromatoporen van den Hondsrug (waarvan slechts zeer zelden spe- 

 cifieke bepalingen mogelijk zijn) er twee voorkomen, die door hun 

 karakteristieke astrorhizae zich laten bepalen als 



Stromatopora discoidea Lonsd. sp 25, PI. XXIV, f. 2. 



Beide stukken, gevonden op de Noorderbegraafplaats en in de 

 Violenstraat in Groningen, bestaan uit fijnkorrelig-kristallijnen (stro- 

 matoporen-)kalksteen ; het eerste is geheel wit en lijkt daardoor zeer 

 op Clathrodictyonkalk, het tweede is meer grijs en ook gedeeltelijk 

 verweerd, waardoor die overeenkomst niet zoo groot is. 



Deze species, in Wenlock limestone van Engeland zeer gewoon, 

 komt ook voor in de buurt van Wisby op Gotland. Nicholson noemt 

 die Gotlander exemplaren echter ,,usually highly mineralised" (25, 

 p. 191), wat met mijn materiaal van Gotland alleen in zooverre 

 overeenkomt, dat dit fossiel slechts als een niet altijd zeer dikke 

 kristallijne korst voorkomt in mergel of mergeligen kalksteen. Lind- 

 ström geeft haar slechts op uit h (16, p. 22), zijne jongste zone van 

 het bovensiluur van Gotland (ƒ, Dames). Ik voer daartegen aan, 



