( 48? ) 



dat in het apparaat van Fabry en Perot plaats vind. Intusschen 

 bewijst deze mededeeling dat dit bezwaar niet onvermijdelijk is. 



2. Van de twee vormen waarin de methode der evenwijdige platen 

 kan worden gebruikt is de eenvoudigste, die welke ook de minst 

 kostbare apparaten vereischt en bij de meting van golflengten door 

 Fabry en Perot 1 ), lord Rayleigh 2 ) en Eversheim 3 ) is gebezigd. Hierbij 

 wordt de vorm van toestel gebruikt welke étalón genoemd wordt. 

 De afstand der verzilverde platen is daarbij constant. De platen 

 worden tegen afgeronde afstandstukken gedrukt met behulp van 

 schroeven, die het uitoefenen van een veranderlijken druk toe- 

 laten. Door verandering van den druk kan het staal en het glas 

 uiterst weinig gedeformeerd worden en de volkomen evenwij- 

 digheid der glasplaten worden verkregen, welke reeds door cle nauw- 

 keurige bewerking der afstandstukken bijna bereikt was. 



3. De theorie van de vergelijking van golflengten met dit toestel 

 is zeer eenvoudig en door Fabry en Perot aangegeven. Wij zullen 

 haar toepassen op de splitsing der spectraallijnen in het magnetische 

 veld en wel op het eenvoudigste geval, de splitsing in een triplet. 



Laat de oorspronkelijke spectraallijn (dus later de middelste lijn 

 van het triplet) de golflengte X hebben. Hiermede correspondeert 

 een systeem ringen ; laat het ordegetal van den eersten ring van 

 af het middelpunt P zijn. Dan is het ordegetal p Q voor het mid- 

 delpunt dit geheele getal P , vermeerderd met een breuk e Q , dus 

 j\ = P + £ . Hierbij zal gewoonlijk < f < 1. 



De diameter van een ring vermeerdert met e. Laat e de dikte van de 



2e 

 luchtlaag zijn dan is het ordegetal voor het middelpunt p == — . In 



''o 



een richting welke een hoek i met den normaal op de plaat maakt 

 wordt het ordegetal p cos i. 



Indien x in hoekmaat de diameter van den ring P voorstelt, dan 



is bij waarneming in het focale vlak eener lens p cos — = P . Ka 



ontwikkeling van den cosinus wordt 



p 9 = P ê (l + * 



1 ) Fabry et Perot, Ann. de Ghim. et de Phys. T. 25, Janvier 1902. CR. 27 

 Mars 1904. Fabry et Büisson. G. R. 16 Juillet 1906. 



2 ) Lord Rayleigh, Phil. Mag Vol. 11, p. 685, 1906. 



3 ) Eversheim, Zeitschr. f. wissenschaft!. Photographie, Band 5 p. 152, 1907. 



