( 604 ) 



voortgezet maar heb ik de formule (3) geheel losgelaten en de helder- 

 heidskromme in eens trachten te bepalen door aan te nemen dat 

 voor de intervallen van q = tot q = 1 ; q = 10 tot q = 30 ; 

 q — 30 tot 50; q = 50 tot q = g, de dichtheid lineair verloopt en 

 wel zoodanig dat voor q = g deze dichtheid verdwijnt. Op deze 

 wijze wordt het vraagstuk herleid tot het vinden van de 5 onbekenden: 

 A(0) ; A(10) ; A(30) ; A(50) ; g. 

 Om redenen aangegeven in het boven aangehaalde opstel van 



1901, moet men aannemen dat -—verdwijnt voor q = 0. Dientenge- 



ÖQ 



volge kan A(10) stellig nog maar weinig verschillen van A(0) en om 

 het aantal onbekenden zoo gering mogelijk te maken, heb ik daarom, 

 in overeenstemming met vroeger, genomen : 



A(10) = 0.97 A(0) (9) 



Het aantal onbekenden daalt daardoor tot 4. 

 Stelt men nog 



A(<>) 



A(0) 



D c 



(10) 



zoo heeft men 



B F = A P + B ...... . (11) 



waarin A en B voor de verschillende intervallen de navolgende 

 waarden hebben : 



.4 



B 



tot 10 



10 



30 



50 



30 



50 



1 

 10 ] 



1 



ïö 



20 80 20 ] 



1d, 



20 Ê 



50 



1 

 20 



B. 



D, 



B so 



B % 



JD. 



(12, 



50 



B, 



De voordeelen van den zoo gekozen vorm zijn, dat de uitdrukking 

 (1) van N m nu herleidbaar wordt tot de bekende integraal 



(z) = — \i 



* 2 óx 



(11) 



zoodat numerische integratie wordt vermeden en verder dat men 

 betrekkingen krijgt die lineair zijn, althans wat de onbekenden 



