( 611 ) 



Bij die coïncidentie vallen dan de ringen welke aan een compo- 

 nent naar den kant van het rood beantwoorden, samen met die, welke 

 van een component naar den kant van het violet afkomstig zijn. 

 De intensiteit der coïncideerende ringen is dan slechts weinig minder 

 dan die der oorspronkelijke, wat voor de nauwkeurigheid der 

 metingen bevorderlijk schijnt. 



Noemt men X de golflengte van de middelste component van het 

 triplet, X r die van de component naar den kant van het rood, X v die 

 van de component naar den kant van het violet dan kan men de 

 berekening, zonder de waarde van de ordegetallen der ringen te 

 kennen, uitvoeren, door als volgt te werk te gaan. 



In het algemeen is als met P , P r , P v de ordegetallen van ringen, 

 met de diameters x , x r . x (in hoekmaat uitgedrukt), worden aan- 

 geduid : 



X r = X — ( 1 + — - 



p 



Bij toenemende magnetische kracht zal een inkrimpende ring aan 

 X r beantwoorden, een zich uitzettende aan X v . Gelijk ik vroeger aangaf 

 kan bij de splitsing in het magnetische veld P == P r of P = P v 

 genomen worden, indien maar de ringen X r en l v uit een ring A ontstaan. 



Bij de coïncidentiemethode handelt men dus het eenvoudigste door 

 den ring, die door coïncidentie is ontstaan, te beschouwen eenmaal 

 als een ring X v afkomstig van een kleineren ring X 0f en een ander 

 maal als een ring X r afkomstig van een grooteren ring X . 



Door drie ringen te meten nl. dien, waarin de ringen voor X r en 

 X v zijn samengevallen (diameter x c = x r = x v ), verder den grooteren 

 ring met den diameter x en eindelijk den kleineren met den dia- 

 meter x' , vindt men dan de uitkomst door de eenvoudige formules : 



en 



v=a.(i.+ f- T J 



3. Volgens de coïncidentie-methode heb ik met een étalon, 

 waarbij de afstand der verzilverde platen 5 m.m. bedraagt, waar- 

 nemingen over de splitsing der gele kwikzilverlijnen 5791 en 5770 

 verricht. 



Het ringsysteem werd gevormd in het focale vlak van eene kleine 



