( 617 ) 



Bij de waarneming van het doublet, waarvan de lijnen helder en 

 scherp waren zag ik n.1. zoowel bij de lijn 5791 als bij 5770 een 

 fijn en uiterst flauw lijntje tusschen de componenten in staan. Bij 

 5770 scheen dat lijntje juist midden tusschen de componenten van 

 het doublet zich te bevinden, daarentegen bij 579 L meer naar den 

 kant van het rood verplaatst te zijn. 



Klaarblijkelijk ontstaan deze flauwe lijntjes door terugkaatsing van 

 licht dat ongeveer loodrecht op de richting der magnetische kracht 

 wordt uitgestraald en tegen den binnenwand der capillair van de 

 Geisslersche buis is teruggekaatst. Door Lohmann x ) is bij het onder- 

 zoek der neon lijnen een dergelijk, maar daar volkomen symme- 

 trische storing waargenomen. Het flauwe lijntje bleek mij lineair 

 gepolariseerd te zijn. 



Het geheele beeld had behoudens de intensiteitsverhoudingen en 

 het karakter der polarisatie eene treffende overeenkomst met wat in 

 een richting loodrecht op de magneetkracht wordt waargenomen. 

 Het bleek niet mogelijk het uiterst flauwe lichtlijntje te gelijk met 

 de twee lijnen van het doublet te photographeeren. 



Ik besloot nu te gelijk met het doublet de oorspronkelijke buiten 

 magnetischen invloed staande lijn in het gezichtsveld te brengen. 

 Het is bekend dat bij spectroscopische metingen vooral indien groote 

 nauwkeurigheid gewenscht wordt, tal van foutenbronnen het gebruik 

 van een vergelijkingsspectrum aankleven. Kayser 2 ) beveelt daarom 

 als meest te vertrouwen methode aan, de lijnen, welke men voor de 

 vergelijking noodig heeft, in de bron zelf voort te brengen. Dit is in 

 ons geval vanzelf onmogelijk. 



Ook de zijdelingsche verplaatsing die de lichtiijn in de vacuum- 

 buis door de magnetische kracht ondergaat, maakt dat, al blijft de 

 vacuumbuis in onveranderden stand, eene opname zonder magnetisch 

 veld reeds niet zonder meer met die in het veld kan vergeleken 

 worden. 



Het beste scheen daarom met behulp van een halfverzilverden 

 spiegel het licht van een zijwaarts geplaatst vacuumbuisje gelijktijdig 

 met dat van een buis, die tusschen de polen stond, te analyseeren. 

 Intusschen gelukte deze vergelijking bij de groote nauwkeurig- 

 heid, die hier gewenscht is, slechts onvolkomen. Somtijds scheen 

 het alsof het mogelijk was bij 5770 en 579 \ gelijktijdig eene sym- 

 metrische plaatsing van de lichtiijn, welke door de oorspronkelijke 

 lichtbron geleverd werd, te verkrijgen. Maar ik mag aan dit resultaat 



!) Lohmann, Beitrage zur kenntniss des ZEEMAN-Phanomens. Dissertation. Halle 

 a. d. S. S. 62. 1907. Zeitschr. f. Wissensch. Photographie. Band 6. Heft 1 u. 2. 1908. 

 2 ) Kayser, Handbuch der Spectroscopie. Band I. p. 732. 



