( 618 ) 



slechts een zeer bescheiden gewicht toekennen. Deze proeven deden 

 echter met nadruk de vraag opkomen: 



Heeft de middelste lijn van een triplet dezelfde golflengte 

 als de oorspronkelijke lijn? 



8. Men kan reeds van tevoren zeker zijn, dat de verandering in 

 golflengte hier bedoeld ongetwijfeld zeer gering zal zijn, daar voor 

 zoover mij bekend is, geen der natuurkundigen die zich met het 

 onderzoek der straling in een magnetisch veld hebben bezig gehouden, 

 op verschijnselen gekomen is, die de gestelde vraag in bevestigenden 

 zin moeten doen beantwoorden. 



Intusschen deden eenige waarnemiugen met een echelonspectros- 

 coop mij zien, dat verscheidene spectraallijnen en daaronder de 

 meermalen door mij onderzochte kwikJijnen door een zeer sterk mag- 

 netisch veld verplaatsingen van de orde van 6 a 10 duizendste deelen 

 eener Angström eenheid, meestal naar den kant van het violet onder- 

 gaan. De zaak komt mij voor van voldoende gewicht te zijn om 

 daaraan een afzonderlijk onderzoek te wijden, dat ik spoedig hoop 

 te doen volgen. 



Natuurkunde. — De Heer P. Zeeman biedt eene mededeeling aan: 



,, Verandering van golflengte van de middelste lijn van tripletten 

 in een magnetisch veld" (eerste gedeelte.) 



1. Het is tot dusver bijna stilzwijgend ondersteld geworden, dat 

 de middelste lijn van tripletten of van andere symmetrische splitsings- 

 figuren in het magnetische veld op haar plaats blijft, Bij een onder- 

 zoek over de asymmetrische splitsing van enkele spectraallijnen (zie 

 voorafgaande mededeeling) viel mij bij het onderzoek van het 

 licht dat in de richting der krachtlijnen wordt uitgestraald op, dat 

 waar symmetrie verwacht werd deze niet altijd bestond. 



Dit bracht mij er toe de vraag te stellen of misschien ook een 

 verschuiving van de oorspronkelijke lijn tijdens het magnetiseeren 

 intreedt. Inderdaad blijkt dit het geval te zijn, zooals in het vervolg 

 dezer mededeeling blijken zal. Ik wil echter niet beweren dat de 

 asymmetrische stand van de als storing optredende uiterst flauwe 

 lijn clie ik bij lijn 5791 tnsschen de doublet componenten waarnam 

 (zie § 8 der onmiddellijk voorafgaande mededeeling) hierdoor verklaard 

 wordt. Het tegendeel is het geval. 



2. Het zij mij voor de verdere discussie vergund hier zeer in het 



