( 638 ) 



1. Een spectrometer van Raps l ) met een prisma van zwaar lood- 

 glas; dispersie C — F omstreeks 7.5 \ 



2. Een volgens onze aanwijzing door de firma 0. Zeiss vervaar- 

 digde lichtsterke autocollimator, waarvan eene beschrijving spoedig 

 zal verschijnen ; dispersie C — F circa 25°. 



3. De door Rowland aan de universiteit alhier geschonken con- 

 caaftralie, door den heer Rubens welwillend te onzer beschikking- 

 gesteld ; de straal bedraagt omstreeks 4 m., het aantal lijnen 5684 

 per cm. De opstelling was in rechthoekigen driehoek met bewege- 

 lijke constante hypothenuse ; in het spectrum kwam een schaaldeel 

 (halve m.m.) overeen met 0.23 t a^i. 



De calibratie dezer instrumenten volgens golflengten geschiedde 

 met behulp der lijnen van waterstof, helium, kalium en die eener 

 kwikbooglarnp, tusschen de grenzen 434 en 770 ^i. 



De lichtbronnen waren naar gelang der vereischte verlichting 1. 

 een „Nernststaaf", 2. een "Lilliput" booglampje (2 Amp.), 3. een 

 booglamp met horizontaal gerichte en langzaam roteerende positief- 

 kool (25 Amp.), 4. zonlicht. 



De poolstukken van den grooten ring-electromagneet hadden spleet- 

 vormige resp. rechthoekige openingen, waarop bij de dioptrische be- 

 paling van den magneetaxialen stralengang gelet werd. De kryomag- 

 netische inrichting was de vroeger gebruikte 2 ); het peil der vloei- 

 bare lucht werd bij den onderkant der openingen gehouden; daarbij 

 was het preparaat meestal in een dikke koperen omlijsting gevat 

 teneinde het zoo gelijkmatig mogelijk te tempereeren. 



Buiten het veld werd gebruik gemaakt van een kleinen vacuum- 

 beker met on verzilverde strooken ter waarneming; de temperatuur- 

 variaties moesten zoo geleidelijk mogelijk plaats grijpen teneinde het 

 springen en barsten der preparaten te beperken. 



Het gebruik van hoogere temperaturen tot omstreeks 200° levert 

 met den ook pyromagnetisch in te richten toestel geen bezwaar op ; 

 wij hopen daarop bij gelegenheid nog terug te komen. 



Uitkomsten. 



§ 4. Wij behouden ons voor later de volledige beschrijving der 

 opgemeten absortiespectra elders te geven ; in dit bestek bepalen wij ons 

 uiteraard tot enkele hoofdkenmerken. De golflengten zijn in ^ ^ 

 uitgedrukt met een onzekerheid van niet meer dan 0,3 ^u. 



Eerste reeks. De bekende, vrij smalle absorptiebanderi van 



i) A. Raps, Zeitschr. f. Instr. Kunde, 7 p. 269, 1887. 



2) H. du Bois & A. P. Wills, Verh. D. Phys. Ges. 1 p. 169, 1899. - F. G. Blake. 

 ibid. 9 p. 295, 1907. 



