( 641 ) 



bij temperatunrs verlaging een verplaatsing van 0.7 [iu naar violet 

 plaats, waarbij de onderlinge afstand der dubbellijn echter de waarde 

 1.5 fi k u behoudt, zooals die ook tusschen de middens der beide 

 banden bestaat. In het buitengewone spectrum: bij 18° band 692,5, 

 zwakkere band 694,1; bij —193° zwakke lijn 691,7, zwakkere lijn 

 693,2. In beide spectra nog ongeveer 8 banden van minder beteekenis 

 die hier niet alle kunnen worden besproken. 



In het buitengewone traliespectrum zijn de banden zoodanig ver- 

 bleekt dat eene juiste waarneming onmogelijk is; hier werd dus 

 enkel het gewone spectrum opgenomen. Ofschoon de banden niet 

 scherp begrensd zijn werden zij toch door beide waarnemers vrijwel 

 op dezelfde breedte geschat, en wel bij 18° : band 692.5 op 0.23, 

 band 694,1 op 0.33 n\i. In een longitudinaal magnetisch veld, geschat 

 op omstreeks 30 Kilogauss bedroegen deze breedten 0,37 resp. 0.49 \i\i 

 bij een eenigszins naar violet verplaatsten stand ; de verbreeding was 

 dus 0,14 resp. 0.16 \x\i. 



Met ongepolariseerd licht waren de verschijnselen vrijwel dezelfde 

 zooals de photographie ze dan ook vertoont; deze werd op een met 

 alizarineblauw en nigrozine rood gesensibiliseerde Lumiére B-plaat 

 bij een expositie van 20 minuten verkregen: 1. geeft de ligging aan 

 der robijnbanden in het zonnespectrum; 2. die in het booglampspec- 

 trum buiten het veld; 3. dezelfde in het veld. De schijnbare ver- 

 breeding wordt blijkbaar veroorzaakt door een doublet van onscherpe 

 banden, zooals uit den samenhang met het volgende wel voldoende blijkt. 



Werd de robijn ten naastenbij op — 193° afgekoeld dan bleek band 

 692,5 tot op ongeveer 0,06, band 694,1 op 0,08 \i\x breedte in te 

 krimpen. Inderdaad heeft men alsdan met absorptielijnen te doen, 

 die, hoewel dikker dan FRAUNHOFER'sche lijnen, toch niet meer breeder 

 zijn dan b. v. die van dichten natriumdamp; door dezen geleidelijken 

 overgang wordt elk onderscheid tusschen absorptiebanden en lijnen 

 weggevaagd. 



In het veld werd thans een gewoon ZEEMAN-efFect waargenomen 

 als volgt : lijn 692,5 gesplitst in twee componenten op gemiddelden 

 afstand 0,25 im, met tusschennümte iets minder helder dan de 

 spectrale achtergrond ; de componenten van lijn 694,1 hadden een 

 afstand van 0,35 k « k u met nog ietwat donkerder tusschenruimte; bij 

 beiden viel een kleine verplaatsing naar violet te bespeuren. De 

 splitsing bij — 193° schijnt dus grooter te zijn dan bovenstaande ver- 

 breeding bij 18°. Deze numerieke bepalingen kunnen uiteraard nog 

 niet als definitief of nauwkeurig worden beschouwd. Het verschijnsel 

 was zeer duidelijk zichtbaar en het bedrag der splitsing is blijkbaar 

 vrij groot. Hoofdzakelijk tengevolge van ijzeling was slechts een 



