( 679 ) 



vorming dier spectra betrokken zijn. Het kwam ons dus van 

 groot belang voor deze onderzoekingen voort te zetten bij de zooveel 

 lagere temperaturen, welke met vloeibare waterstof te bereiken zijn, 

 en die in 't bijzonder geschikt schijnen l ) om de krachten te doen 

 kennen, welke de weegbare slof op de electronen uitoefent. De 

 toestellen voor het waarnemen der spectra te Parijs gebruikt, zijn 

 derhalve naar het crjogeen laboratorium te Leiden overgebracht, 

 zoodat wij in de gelegenheid kwamen reeds een paar honderd spectro- 

 grammen te verkrijgen, die de waargenomen verschijnselen weer- 

 geven. Met het bestudeeren van deze photografien zal lange tijd 

 gemoeid zijn. Wij bepalen ons derhalve thans tot het mededeelen 

 van enkele feiten, die reeds bij den eersten blik de aandacht trekken. 



§ 2. Toestel. Tn de eerste plaats een enkel woord over de in- 

 richting der proeven. Deze was dezelfde voor de proeven met en 

 zonder magnetisch veld.- Bij de laatste werd eenvoudig de stroom 

 niet door de klossen gezonden. De kristallen, met was bevestigd in 

 een stukje platinablik a, (a a , a 3 fig. 3 a , PI. I), dat door een stang 

 a A gedragen wordt, werden onder vloeibare waterstof gedompeld in 

 een dubbelwandige buis (b fig. 2, fig. 3 a ), voortzetting van een niet 

 verzilverd vacuumglas b t volgens Dewar, waarin zich vloeibare 

 waterstof bevindt, en die omgeven is door een tweede dubbelwandige 

 (Ao> c 2o) buis c, eveneens de voortzetting van een niet verzilverd 

 vacuumglas met vloeibare lucht, waarop zij met kurkjes b z rust. Een ring- 

 vormige ruimte van 1 / i mM. tusschen beide glazen (fig 3 a ) bleek vol- 

 doende om de vloeibare lucht langs de waterstof buis te laten circuleeren. 

 Deze beschermt de waterstof zoo goed tegen warmtetoevoer, dat de 

 verdamping onbeteekenend is, zelfs wanneer de beide buizen gebracht 

 worden tusschen de warme klossen van den magneet en het kristal 

 beschenen wordt door sterk er op geconcentreerd electrisch licht. 



De wanden van het enge deel der buizen zijn zeer dun, en, omdat 

 de warmtestraling onafhankelijk is van den afstand der wanden zijn 

 zij tot op uiterst kleinen afstand (0.5 mM.) van elkander gebracht 

 en wel zonder dat ze elkaar ergens aanraken. Doordat dit aan de 

 kunstvaardigheid van den Heer Kesselring, glasblazer bij het Labo- 

 ratorium, gelukt is, verkregen wij de beschikking over een buis van 

 4 mM. inwendigen diameter gevuld met vloeibare waterstof, beschermd 

 door een buis met vloeibare lucht, waarvan de buitenste diameter 

 niet meer dan 8 mM. is, hetgeen veroorlooft de polen van den magneet 



!) H. Kamerlingh Onnes, De beteek enis van nauwkeurige metingen bij zeer 

 lage temperaturen. Leiden 1904 Gomm. of the phys. lab. of Leiden Suppl. no. 9, 

 p. 25 sqq. 



46* 



