( 682 ) 



vloeibare lucht als bij de gewone. In vloeibare waterstof is het aantal 

 reeds zeer gering geworden en bij de temperatuur van vaste waterstof 

 (14°) nemen bijna geen electronen van deze soort meer aan de 

 beweging deel. De fig. 1, PI. II, die de compensatorstreepen x ) in 

 de nabijheid van band 523,5 van tysoniet bij verschillende temperaturen 

 en dikte, voorstelt, veroorlooft de storing in de streep naar hoogte en 

 breedte te meten. De fig. 2 en 3 die wij in § 8 behandelen en 

 die de magnetoöptische verschijnselen weergeven, kunnen die toe- 

 lichten. 



§ 4. Maximum van intensiteit van eiken band voor een bepaalde 

 temperatuur. Uit het voorgaande volgt, dat verscheidene banden bij 

 het dalen van de temperatuur door een maximum van intensiteit 

 gaan. De ligging van dat maximum is in 't algemeen verschillend 

 voor verschillende banden. Wanneer men bij de in § 3 beschreven 

 proef met het tysoniet afwacht, dat de laatste sporen van waterstof van 

 het kristal verdampen, dan ziet men onmiddellijk daarna bij het warmer 

 worden van het kristal de band 523,5 sterk in intensiteit toenemen. 

 Zonder twijfel ligt voor dezen band het maximum niet ver boven het kook- 

 punt van waterstof. Al de kristallen xenotiem, tysoniet, parisiet, apatiet, 

 monaziet, didymsulfaat, praseodymsilicaat en neodymsilicaat vertoonen 

 dergelijke verschijnselen. De groene streep 523,5 van neodym die bij- 

 zonder fijn en scherp is bij T= 20°, is bijna verdwenen bij T= 14°. 



Wij hebben nog nagegaan, welken invloed het dalen van T = 91° tot 

 T '= 58° heeft door de kristallen in vloeibare zuurstof te dompelen, 

 die aan de lnchtpomp kookt, De verandering in dat gebied is slechts 

 gering. Dit bevestigt de gevolgtrekking bij het verwarmen van T= 20° 

 af gemaakt, dat het maximum dicht bij deze laatste temperatuur en 

 in allen gevalle ver onder T= 58° moet liggen. 



Men vraagt zich natuurlijk af of die weinige banden, die tusschen 

 de gewone temperatuur en die van vloeibare lucht in intensiteit ver- 

 minderen, niet ook door een maximum gaan, hetzij tusschen 2 7 = 290° 

 en T=95°, hetzij bij een temperatuur [boven T= 290° De 

 vraag zal moeilijk zijn uit te maken, daar door het breeder worden 

 en over elkaar vallen der banden de verandering van elk dier banden 

 op zichzelf aan de waarneming ontsnapt. 



§ 5. Verandering in breedte. In de vroegere proeven 2 ) was tot aan 

 de temperatuur van de vloeibare lucht voor alle gemeten banden 

 algemeen geldig gevonden, dat de breedte der banden evenredig was 



1 ) Jean'JBecquerel, RadiunTIVjio. 9 p. 328. 



2 ) Jean Becquerel, Radium IV no. 9 p. 328. 



