( 684 ) 



gewezen op het verband van de verandering der banden met die van 

 het aantal der electronen, welke bij een bepaalden band volgens de 

 electronentheorie bij aanname van quasi-elastische krachten betrokken 

 zijn. De experimenteele vraagstukken, die § 3 en §4 opwerpen 

 kunnen in de taal van deze theorie als volgt 1 ) worden omschreven. 

 Het aantal eenerzijds en de dempingscoefficient (evenredig aan de 

 breedte van den band) anderzijds der electronen, die bij een bepaalden 

 band betrokken zijn, als functies van T te leeren kennen. Van de 

 ligging der maxima zou men gebruik kunnen maken om bij elkaar 

 behoorende banden op te zoeken, in de eerste plaats in de verschil- 

 lende spectra van eenzelfde kristal. Het ligt voor de hand wat wij 

 omtrent deze functies nu reeds weten, in verband te brengen met 

 wat de verandering van den geleidingsweerstand der metalen ons reeds 

 omtrent de werking van krachten door de weegbare stof uitgeoefend 

 op de electronen doen vermoeden. 2 ) Men zal bij zeer lage temperaturen 

 de electronen niet meer aan een volmaakt gas gelijk mogen stellen, 

 maar veeleer moeten vergelijken met een damp, die op deelen van 

 de atomen (dynamiden (Lenard)) neerslaat en bij nog lagere tempe- 

 ratuur vast vriest 3 ). Bij de nadering dezer centra ondergaan de banen 

 der electronen veranderingen, die de vrije weglengte wijzigen, op 

 dezelfde wijze als de grootheid b van van der Waals eene ^veran- 

 dering 4 ) ondergaat door de krachten, die de moleculen op elkaar 

 uitoefenen. 



De drie agregaatstoestanden, welke wij zooeven als beeld van het 

 gedrag dei electronen gebruikten, zouden iets nader misschien als 

 betrekking hebbende op de stabiliteit von verschillende banen der 

 electronen kunnen worden opgevat, en de quasi-elastische kracht 

 verband houden met de voorwaarden voor het loopen in deze banen. 



Merkt men dan nog op, dat het de verhouding der absolute tem- 

 peraturen is, waarop het bij de mate van verandering der spectra 

 aankomt (vergelijk den overgang van T= 20 tot T= 14 met dien 

 van T— 290 tot 2 7 = 95), dan zal men het denkbeeld, dat er van 

 overeenstemmende toestanden naar verschillende temperatuureenheden 

 berustende op mechanische gelijkvormigheid in de beweging van 

 de electronen om de aantrekkende centra, gesproken kan worden, 

 voorloopig als heuristische voorstelling mogen aanvaarden. 



*) Zie : Jean Becquerel Radium 1. c 



2 ) H. Kameklinsh Onnes. 1. c. p. 



3 ) Een metaal zou bij uiterst lage temperatuur doorschijnend worden. 



4 ) Op grond v^n de theorie van Boltzmann berekend door Reinganum. 



