( 688 ) 



banden betreft, maakt uit proeven bij de gewone temperatuur tot 

 geen zekere uitkomst kunnen leiden. Want bij de gewone tempera- 

 tuur weet men niet of men wel met een enkelvoudigen band te doen 

 heeft. Daarentegen vindt men bij de lage temperaturen, waarbij de 

 banden smal worden en men hun verandering in het magneetveld 

 op den voet kan volgen, in de verschillende gevallen gemakkelijk de 

 juiste verklaring van de verschillende typen van storing in de mag- 

 netische draaiingsdispersie bij de banden. 



§ 12. Magnetisch draaiingsvermogen van de paramagnetische kris- 

 tallen. Een van ons (J. B.) l ) had vroeger aangetoond, dat het 

 negatief magnetisch draaiingsvermogen van de kristallen van tysoniet 

 en parisiet aanmerkelijk toeneemt bij het dalen van de tempera- 

 tuur. Het draaiingsvermogen is nagenoeg omgekeerd evenredig aan 

 de absolute temperatuur. Brengt men dit in verband met de wet 

 van Curie, dat de paramagnetische susceptibiliteit omgekeerd even- 

 redig met T is, dan blijkt dat waarschijnlijk de negatieve draaiing 

 dezer kristallen een gevolg is van de toename van de paramagnetische 

 polarisatie van het kristal. 



Brengt men deze kristallen in vloeibare waterstof zoo vindt men 

 dat de toename met het dalen van de temperatuur op dezelfde wijze 

 voortgaat en het draaiingsvermogen tot buitengewoon groote waarden 

 opvoert. De nauwkeurige getallen zullen later gegeven worden, maar 

 in ronde getallen bedraagt de draaiing van het polarisatievlak van het 

 blauwe licht 150° voor een plaatje tysoniet van 1 mM. in een veld 

 van 10000 Gauss bij het kookpunt van waterstof. Xenotiem, dat een 

 zeer geringe draaiing geeft bij de gewone temperatuur, verkrijgt in 

 vloeibare waterstof een aanmerkelijk draaiingsvermogen. 



§ J3. Verband der verschijnselen van de dissymetrie der door het 

 magneetveld links en rechts gepolariseerde componenten bij zeer lage 

 temperaturen met de electronentheorie. 



Het geheel der verschijnselen geeft in verband met § 4 aanleiding- 

 tot de onderstelling, dat er voor de banen der electronen voorwaarden 

 (velden) van stabiliteit bestaan, die bepaald worden door de tempe- 

 ratuur. De werking der magnetische kracht en de verandering in 

 trillingsduur zou dan tengevolge hebben, dat sommige electronen in 

 deze velden van stabiliteit overgaan of ze verlaten, wat dan nog 

 in den zin van grootere vereeniging of verdere losmaking van de 

 centra, die de banen bepalen, kan zijn, en het grooter worden van 

 die werking bij lage temperatuur zou in verband staan met de ge- 



!) Jean Begquerel, Radium. Tom. V 5 N°. 1, p. 5, 1908. 



